[154] Krótki post o niczym

Bo ostatnio jestem na etapie jak zrobić coś z niczego. Heh.

W każdym razie dzisiaj Gryzmolinda (link na pasku obok) przypomniała mi swoimi kałachami, że mam jedno fajne zdjęcie, którym mogę się podzielić.
Gdybym nie wiedziała kto to, i co ma w ręku, mogłabym się przestraszyć.

A oto fotka, wykonana komórką, bo akurat z Kudłatą grałam chyba w coś:

Pani szła rozdzielić swoich synów, bardzo nieznośnych, z przedszkolnej szatni znałam. A my z Kudłata prawie leżałyśmy :)))

A żeby jeszcze potwierdzić, że reklama dźwignią handlu, i to jaką! pokażę Wam jeszcze jedno zdjęcie, z poznańskich Jeżyc, dla uwiarygodnienia ul. Mickiewicza, aż się cofnęłam pstryknąć fotkę, kiedy dotarło do mnie co ona sobą przedstawia:

I tym optymistycznym akcentem kończę.

Na dziś:
Lisa Stansfield - Change
w temacie jestem ostatnio :)

[153] Towar zamówiony

"Ta piosenka jest
pisana dla pieniędzy.."
Śpiewał kochany Grzegorz Ciechowski z Republiką.
Tak jak ten post, tyle, że on nie dla pieniędzy, a na zamówienie, gdyż panowie mają dość piwa, spacerów, samochody pomyte, seriale obejrzane. Może i wiosna, 12 stopni u mnie, słońce, ale jednak jeszcze czuć chłodem. Tym, co go na głos wymawiać mi nie pozwalają. Ze strachu, czy co? Zabobonne jakieś to towarzystwo i zwykłego śn..ups! tego na ś się boją.
W każdym razie zbieram się do napisania postu od jakiegoś czasu, ale wiadomo jak jest. A to nowy pomysł wpadnie do głowy, a to coś przeczytać trzeba. A to ugotować, posprzątać, wyprać. A to zastanowić się jak żyć. Przeżyć. Nie oszaleć. Wytrzymać.
Ugotowawszy więc pomidorówkę, w niektórych kręgach uważaną za najlepszą na świecie, nie wiem tylko dlaczego, bo za każdym razem trochę inna wychodzi, mogę oddać się epistolografii. A tak właśnie, bo to taki mój list do Was.
Skumulowały mi się pewne przemyślenia.
Wiosną, kiedy już praktycznie za późno, chyba, że myśli się o lecie, zaczynamy szaleństwo z oglądaniem swojej figury. W myślach, bądź fizycznie przetrząsamy szafy i mierzymy zeszłoroczne ciuchy z nadzieją, że się dopną, lub nie będą wisieć. Wprowadzamy diety, bez względu na to jaką mają nazwę, zawsze nieskuteczne. Mogę o tym referat napisać i kto wie, może się kiedyś skuszę. W tej chwili jedynie stwierdzam fakt. Co chwilę słyszę o diecie 1000 kalorii (żeby być dokładnym to kcal [kilokalorii], czyli 1000 mnożymy przez 1000), o głodówkach, ograniczaniu jedzenia, niejedzeniu śniadań/kolacji. Pukam się w głowę z ironicznym uśmieszkiem. Bez ruchu, spalania energii, którą dostarczamy organizmowi, nie jesteśmy w stanie spalić nawet grama tłuszczu. Poza tym, każda z tych "mądrych"diet ogranicza któryś z istotnych dla organizmu składników. Potrzebujemy i białka i tłuszczu i węglowodanów. Nie możemy wyeliminować żadnego z nich. Bo na dłuższą metę zrobimy sobie krzywdę. Nawet, jeśli eliminujemy dany element tylko na 2 tygodnie, czy miesiąc. Dodatkowym absurdem jest to, że wiele osób myśli, że po diecie można wrócić do dawnego żywienia. To jest totalna bzdura. Tajemnica tkwi w racjonalnym podejściu do sprawy. I w ruchu.
Ruch to dodatkowe, poza codziennym zwyczajnym chodzeniem na piechotę, ćwiczenia. Organizm, nasze mięśnie, przyzwyczajają się do tych samych czynności. to jest tak zwana pamięć mięśniowa. Żeby był skutek trzeba je oszukać. Te same ćwiczenia wykonywać raz, że w innej kolejności, dwa z różną częstotliwością. Dlatego codzienne chodzenie "długich kilometrów", tyranie w pracy na stojąco, sprzątanie, zajmowanie się dziećmi i inne czynności, po których pot po przedziałku cieknie nie przynoszą rezultatu.
Z ręką na sercu mogę stwierdzić, że sama nigdy na żadną "dietę" polecaną się nie skusiłam. Koleżanki szalały z 1000 kcal, dietą Kwaśniewskiego, Dukana (nota bene okazało się, że wcale nie taką rewelacyjną i  odradzaną), south beach, owocową, warzywną i wszelkimi innymi. A ja...mi się zwyczajnie nie chciało. Poszłam za to do lekarza - dietetyka, z prawdziwego zdarzenia. Po rozmowie z panią, pełnych badaniach, spisywaniu dzień w dzień co jem, żeby miała ogląd na moją dietę (bo dieta, przypominam, to nie tylko odchudzanie, ale to co spożywamy codziennie), pani pokiwała głową i ze smutną miną powiedziała: z pani diety nic nie da się wyrzucić i niczego nie trzeba dodawać. Jest idealna.  Więc w czym tkwił problem? Ano w moim zdrowiu. I w braku ruchu. Kiedy ustawiono mi leki, adekwatnie do chorób (nie lubię tak o nich mówić, bo generalnie ich się nie czuje, są i już), po podjęciu przeze mnie ćwiczeń, waga spadała radośnie, systematycznie i cieszyłam się bardzo z tego. Kiedy z ruchem było gorzej, z różnych powodów nie mogłam kontynuować zajęć, leki, z mojego niedoinformowania, zostały odstawione, waga zemściła się na mnie. Ale wiem już teraz na czym polega problem. Wróciłam więc na prawidłową ścieżkę i cóż, po 2 tygodniach czuję, że działa. A co? Ruch, ćwiczenia, znalazłam świetny instruktaż. Zastanawiam się też nad kijkami, bo działa tu prężnie grupa sobotnia, a tereny są boskie. Próbuję też odzyskać mój rower, ale z tym będzie gorzej i nie wiem, czy nie przepadł, razem ze sprzętem narciarskim. Ale znając siebie coś wykombinuję.
Tak więc, kochani moi, zanim sięgniecie po dietę "sprawdzoną przez koleżankę", albo "bo taka modna jest dzisiaj", albo "bo ta aktorka świetnie się prezentuje po tej diecie", albo "dzisiaj w gazecie była" zróbcie tylko jedno. Poszukajcie lekarza - dietetyka, przyjrzyjcie się swojemu zdrowiu, ruchowi, możliwościom. Sami wiecie, że jeden je tyle co koliberek - tyle ile waży i nie tyje, wredny typ! A drugi żywi się powietrzem i od tego powietrza nie mieści się w kinie na jednym fotelu. Diabeł tkwi w szczegółach.
Ale żeby już tak nie jechać po dietach i naszych marzeniach, bo ja też marzę, żeby lepiej wyglądać, powiem tylko, że piękną mamy wiosnę, a pomidorówka wyszła pyszna, więc oddalę się w celu konsumpcji tejże z makaronem nitki.

I jeszcze na koniec jeden cytat, który uwielbiam, jest prawdziwy sam w sobie i, niestety, nie wiem z kogo to cytat:

"Jesteśmy jak książki...

Większość widzi tylko naszą okładkę, 

mniejszość czyta wstęp, 

wielu wierzy tylko krytykom, 

nieliczni poznają naszą treść..."

Niektórzy zapominają o tym. Nie okładka jest najważniejsza. Pamiętajmy o tym tej wiosny :)

Na dziś:
Lisa Stansfield - Never, never gonna give you up
Uwielbiam teledysk, uwielbiam głos Lisy Stansfield. A tytuł nadaje się na motto tygodnia.

Ponieważ nie mogę wstawić samego filmu, klikajcie w link.

[152] Tylko dla kobiet!

Panowie, proszę zabrać się na spacer, iść na piwo, tudzież nie wiem, umyć samochód na ten przykład. A nie, późno jest, to może seriale proszę sobie pooglądać.
Wyszli? Drzwi zamknięte? Dobrze.
Bleee jest i nie odpuszcza. A raczej nie odpuszczało, a nawet się nasiliło do tego stopnia, że po odbębnieniu wszystkich zapisanych spraw, wizyt i radości, ledwo żywa, zaległam najpierw prawie goła pod kocem w miejscu w którym ciągnie po nogach, a potem próbowałam jednak do pionu. Co się fajnie nie kończyło.
Dlaczego tak zaległam? Bo kiedyś odkryłam, że na kaca, mega kaca, kaca z przytupem, kaca giganta, stan po, może nie urwanym, ale bardzo spowolnionym filmie, jedynym lekarstwem było rozebrać się do naga i zmarznąć. Oczywiście praktykowałam to jedynie w osamotnieniu, w domu, za zamkniętymi drzwiami. Żeby nie było. Jak zmarzłam, tak porządnie do telepki, kac niechętnie, ale mijał. Pomyślałam sobie, że może teraz też. Ale ciężko było. Bo najpierw pani z jajami, potem domofon i ulotki, potem kurier, ale się pomylił, potem już trzeba było się jednak ubrać, bo zmarzłam niesamowicie. Ale nie minęło, wręcz było jeszcze gorzej. Zaczęłam więc wizualizować, że będzie super, już mija, zaraz przyjdzie Kudłata, to ją poślę po lekarstwo. I jak przyszła posłałam ją do apteki i do sklepu po picie.
Odbębniłam dzisiaj wizytę u pani ginekolog. Nie będę opisywać co i jak, w każdym razie dowiedziałam się kilku ciekawych rzeczy.
Po pierwsze primo, z okazji mojej choroby, jestem nienormalna. Nie nie, to był ginekolog, nie psycholog. Nienormalna, bo wszystko działa odwrotnie. Zamiast tyć, będę chudnąć. Jedynym ratunkiem jest antykoncepcja w celu leczniczym i żałuję, że w tej aptece nie ma kogoś ze zwichrowanym sumieniem. Wszyscy są normalni.
Dowiedziałam się też, po drugie ważne primo, że blee - tak nazwała to pani doktor!! serio! robiąc do tego odpowiednią minę- jest wynikiem tychże tabletek, zaburzeń hormonalnych, ale minie. Podała kilka sposobów poradzenia sobie z tym i zobaczymy.
Na razie napiłam się pepsi i blee minęło. Mam nadzieję, że skutecznie.
I jedno tylko zastrzeżenie mam. Gdyby jakiś facet tak mi "badał" piersi, zabiłabym go na miejscu. Nie wypadało trzasnąć pani doktor, bo fajna z niej kobieta (pierwsza kobieta ginekolog, którą znam i jest bardzo dobra).
Dotarło do mnie również, że trafiła mi się kumulacja. Nie nie, nie w lotto, niestety. Oba leki mają ten sam skutek uboczny. Przy metforminie jedna na dziesięć osób ma mdłości i tadam! jestem jedna na dziesięć! Gdybym znała te pozostałe dziewięć, byłabym wściekła i zerwała wszelkie kontakty, za taką niesprawiedliwość. A kumulacja z tymi drugimi, to już taki bonus, dlatego ledwo żyję.
Tak więc, ja, wyjątkowa osoba, oddalam się na z góry upatrzoną pozycję i czekam.

Na dziś:
Yngwie Malmsteen - Gimme! Gimme!Gimme!
Świetna energetyczna wersja. Wiem dlaczego do Szwedów tak mnie ciągnie:)))

[151] Bleeee

Tak się własnie czuję. Od kilku dni.
W ciąży byłam, to się tak nie czułam. Nawet jak na dolegliwości spowodowane pochłanianiem winogron w zawrotnych ilościach. Nawet wtedy było do przetrwania i już.
A teraz czuję się jakby kto mi nawrzucał kamieni w żołądek. Normalnie mam ochotę zrobić sobie lobotomię żołądka i gardła, w którym to czuję to blee, i nie ważne, że to nie lobotomia, mam w nosie jak się to ...a resekcja. Dobra, mam ochotę resekcję sobie zrobić. Bez znieczulenia. Chociaż nie, jakieś znieczulenie by się zdało. Ogólne. Kij z kacem na drugi dzień. Chociaż po resekcji kaca być nie powinno. Wyrwę se zaraz to wszystko normalnie własnoręcznie. Będzie podobnie jak wyjmowanie serca na "Poszukiwaczach zaginionej Arki", czy której tam części przygód Indiany.
A propos Indiany Jonesa.
Kudłata miała swego czasu, w poprzedniej szkole, nauczycielkę polskiego, której nie lubiła. Kudłata z polskiego jest dobra, rzekłabym nawet bardzo, i ilością przeczytanych lektur, nie tylko obowiązkowych, obdzieliłaby tamtą klasę, a może i kilka. Bo mimo, że gimnazjum na poziomie, jedno z czołówki, to klasa miała ją za dziwaczkę, gdyż czytała książki. Walczyła z bibliotekarkami o możliwość wypożyczania książek "nie dla niej". Po prostu, Kudłata nie dość, że wyglądem nie przypomina dziewczyny w jej wieku, tylko o kilka lat starszej (kiedyś będzie płakała, dzisiaj się cieszy), to i umysł za wyglądem podążył i lepiej czuje się wśród starszych, z którymi może porozmawiać, bo dorasta do ich poziomu. Chociaż w tej klasie, w której jest, czytających jest dużo. I tu się nie wyróżnia, chyba, że tematyką. Ale do brzegu, jak mawiacie.
Zestaw lektur obowiązkowych i nie jest jakoś odgórnie przydzielany, nauczyciel dokonuje wyboru, strzelając w tematykę testów, czy innych egzaminów, bądź zaleceń odgórnych. Ale był przypadek, kiedy to znielubiona polonistka poprosiła, żeby młodzież wybrała, każdy sam, jeden tytuł, który opisze, a potem opracuje go cała klasa. I moje dziecko wybrało. My, dzieci z dworca Zoo. Raz, że chciała tym baranom, jak powiedziała, którzy tak lekko traktują prochy i inne świństwa pokazać co i jak, po drugie chciała pokazać pani, że Harry Potter to nie wszystko, a po trzecie, był to czas naszych rozmów o temacie.
Przyszła ze szkoły wkurzona. Bo pani stwierdziła, że to temat dla 13-latków zbyt trudny i nie zrozumieją.
Za to została wybrana książka pt.:"Indiana Jones i Królestwo Kryształowej Czaszki".....
Kudłata zbuntowała się na tyle, że nawet nie pofatygowała się poszukać tego, a w bibliotekach nie było, jedyny dostępny egzemplarz miał kolega. Nie zgodziła się też obejrzeć filmu. Zarobiła jedynkę z premedytacją i wyraziła swe zdanie o nauczycielce i zadanej lekturze.
Ja rozumiem dowolność tematu, możliwość wyboru przez uczniów, ale chyba powinny być jakieś...granice?
Miałam ochotę pojechać do pani polonistki i z nią podyskutować, nawet w obecności dyrektora, ale stwierdziłyśmy, że szkoda zachodu.
W każdym razie jest mi niedobrze. Podejrzewam, że to po metforminie. Dodatkowo dopada mnie chyba ta cholerna wiosna z jej cholernym przesileniem. Jedyny plus jest taki, że dzisiaj zaniemogłam na krócej niż wczoraj, za chwilę osiągnę apogeum energetyczne, po to, żeby wieczorem zdechnąć.
Macie jakieś sposoby na blee? Bo nic nie działa. Co zjem, to jest mi niedobrze, zmiana smaków nie działa, nawet popełniłam przestępstwo i posłodziłam sobie herbatę, czego nie robię od kilku lat i to też nie było to. Już nie wiem co zrobić.
Idę poszukać miejsca do zdechnięcia.

Na dziś:
Bon Jovi - Runaway
Pierwsze płyty Bon Jovi świetnie nadają się do jazdy samochodem. Niosą, oj niosą....

[150] Wiosna. Wiosna??

Dzisiaj odniosę się jedynie do doniesień meteorologicznych, gdyż tak mnie naszło wzięło..
Z powodów następujących:
- musiałam wstać o świcie. a to dzisiaj szczególnie dla mnie katorga była.
- oporządzić młodzież mniejszą, tak, żeby nie doznać podniesionego ciśnienia przy kolejnej opowieści o konstrukcji, do wyboru, Planety Śmierci, robota, który wszystko umie zrobić, ochronie środowiska, rysunku sprzed dwóch tygodni, zaginionych klockach, oraz innych, których nawet ja nie umiem wymyślić. A propos, mam rozrysowaną linię produkującą kolorowe lizaki, więc jak ktoś chce, mogę podsunąć biznes plan. Łącznie z opisem poczynionym przez Młodego, niekoniecznie czytelnym, ale on służy wyjaśnieniami. Wypożyczę go czasem. A oporządzanie odbywa się poprzez gromkie wstawaj, już poniedziałek, oraz: chodź, poprzytulamy się na miły początek dnia, żeby cały był sympatyczny. Działa. Po wstępnym stęknięciu następuje szeroki uśmiech i ta mała glizda przypełza wyściskać się ze mną, dać się pogłaskać i , powiedzmy, że ochoczo, idzie się umyć i przebrać. Wtedy mogę zająć się szykowaniem śniadania, kanapek i picia do szkoły. Młody, o dziwo, rewelacyjnie dał się przekonać do rezygnacji, najpierw z wszelkich płatków kukurydzianych, kulek, poduszeczek i innych zapychaczy. Przestawił się w sekundę na mleko z płatkami owsianymi, do których dodajemy wiórki oczywiście kokosowe, jak słusznie zauważyła Frau Be, rodzynki, morele, siemię lniane, sezam, słonecznik, w różnych konfiguracjach. Jeszcze miałam zamiar zawalczyć o jogurty, ale nie miałam pomysłu. A ponieważ czasem jogurty się kończyły i słyszałam: znów nie ma jogurtuuuuu, wymyśliłam raz zastępstwo. Bo jogurt naturalny mam, ale nie wpadłam na to w swej przebiegłości wcześniej. No i daję mu wszystkie dodatki co wyżej ale z jogurtem naturalnym. Złote dziecko rzekło: nigdy więcej nie kupujemy jogurtów oprócz naturalnego. Ile problemów z głowy! A ile możliwości jak się owoce pojawią.
- brnąć w śniegu, może nie po kostki, bo się topił, ale oddychać nie było czym i co chwile wciągałam nosem to białe coś wielkości pięciozłotówki. Śmiać mi się chciało tylko, bo wszyscy mieli markotne miny. A ja, jako że śmiać mi się chciało, szłam z tym uśmiechem jak ze sztandarem. Tyle, że to raczej uśmiech politowania dla tej wiosny był. Bo taka jakaś mało asertywna jest. Niby tu słońce, niby ptaszki drą dzióbki, niby cieplej, niby dzieciaki z piłką ganiają i bez czapek (!!!), to ona mi tak:

Przy okazji odkryłam, że obiektyw jeszcze dycha. 

No i tak się zbieram właśnie... Trzeba się ogarnąć, wziąć w garść, nastawić, że ta wiosna jednak idzie, zrobić listę zakupów i ugotować ruskie, bo taką mamy na nie ochotę, że ech.

Na dziś:

Charlie Haden & Pat Metheny - Spiritual

Wielkie ukłony w stronę Alcydła i jej muzyczno-literackiej impresji (ZAPRASZAM DO ZABAWY!!!), gdyż wywołała w mej duszy to, co ta muzyka za sobą niesie.

[149] Jak przeżyć i nie zwariować

Tytuł odnosi się do ostatnich wydarzeń. I znając moją intuicję matczyną, kobieca i każdą inną, chyba coś na rzeczy jest.

Otóż. Kudłatą odwiedził kolega. Nie byłoby w tym nic złego, i nie jest, gdyż liberalizm mam wpisany w dowód, metrykę, oraz udowodniony naukowo. Ale kolega odwiedził ja pierwszy raz. Tak odwiedził. Rozumiecie, matki, co mam na myśli. Nie że będą się uczyć, nie że bo obiecałam mu książkę, albo co. Nie, że pogramy, pobawimy się. Nie. Pogadamy. I czuję przez skórę, że się zaczęło. Znaczy to, że córa weszła w czas, który ja najlepiej wspominam. Siedzenie w domu u kogoś, gadanie, słuchanie muzyki. Nawiązywanie relacji, poznawanie, a potem miłości. Cieszę się, że pomimo tego, że wszyscy mówią, że dzisiejsza młodzież to takie dzieci internetu, bez emotikona, gg, czy facebooka żyć nie umieją, moja córka jest inna. Co więcej! Jej znajomi są inni! Spotykają się, rozmawiają, leżą nawet na tym samym łóżku, wygłupiają się i maja marzenia, plany, swoje problemy, których nie rozwiązują wpisując w google, a rozmawiając ze sobą. 

Ale pomińmy powyższe. 

Rzeczony kolega przyszedł do Kudłatej z gitarą. Elektryczną. Cieszyłam się, że bez piecyka, ale potem poinformowali mnie, że następnym razem piecyk będzie. I fajnie. W każdym razie puszczali muzykę. Z moich kaset!!! Cała klasyka. A ja siedziałam przy kompie i referowałam mojej przyjaciółce, co się dzieje. 

Między innymi:

- coś cicho jest..

- to idź napraw radio, albo sprawdź czy drzwi nie skrzypią

- kurcze, nie ma tam radia. Królik ma wodę, jedzenie, pranie nie wisi na balkonie, nie mam po co tam iść...

- idź porozsadzaj

- tam nie ma gdzie usiąść! Jest tylko jeden, wielki materac i on NIE SKRZYPI!!!!

Ja ich nie słyszałam, za to oni musieli słyszeć mój rechot. 

Potem nastąpiła chwila, gdzie moje wyczulone ucho słyszało wtór do Slashowej gitary, i muszę przyznać, chłopak ma talent. Kolega, nie Slash, bo Slash to wiadomo. Potem nagle zmiana kasety na Dire Straits.

- Tyyyy, leci Dire Straits, przedtem Lady Pank, ale jak puszczą Scorpionsów to wkraczam..

- Dlaczego??

- Bo....wkraczam!

No niestety, skojarzenia muzyczne, że tak powiem. 

W każdym razie, ja się popłakałam ze śmiechu. Potem oczywiście pogadałyśmy sobie śmiejąc się obie, matka i córka. 

Nie wiem tylko co myśleć. Kudłata pojechała dzisiaj do niego :) 

Młody za to pozmywał naczynia, poszedł kupić chleb i jeszcze nie chodzi do koleżanek :).

Na dziś:

Nirvana - Come As You Are

To już 19 lat...

[148] Bez marudzenia

Iw napisała świetny post. Ale jak wybrać 10 pozytywów? Kiedy one mi się nie mieszczą....

Chciałam napisać post o tych wszystkich pozytywach mojego życia. O radości, uśmiechach, optymizmie. O czarnej stronie, problemach, kłopotach i strachu o kolejny dzień.
Ale nie napiszę.
Napiszę za to, że spotykam na swojej drodze ludzi, którzy pomagają mi przetrwać najgorsze. Podtrzymują na duchu, pomagają materialnie, wspierają i dzięki nim trzymam się ciągle obranej drogi.
Dziękuję Wam, moi Kochani. Każdy gest znaczy dla mnie więcej, niż sobie wyobrażacie. Żadnymi słowami nie umiem tego wyrazić.

Na dziś:
Kamleot - Sailorman's Hymn

[147] Rocznice

Nie wiem, czy jest powód do świętowania. Ale chyba jest, skoro chodzę po tym świecie.
Mam dwie rocznice. Piszę o nich kilka dni wcześniej.
Pierwsza rocznica to ósma rocznica dachowania. Nic mi się nie stało. Wylądowałam na dachu, w miejscu, gdzie zginęło sporo ludzi. Skończyło się kasacją samochodu i drobnym mandatem. Nikt nie uczestniczył w wypadku, oprócz mnie. I Kudłatej, która zawisła na pasach i była wkurzona.
Druga rocznica to szósta rocznica kolejnego wypadku. W tym uczestniczyłam sama. A właściwie nie sama. Z tym, że sprawca uciekł. Tym razem rozwaliłam dwa inne samochody, oprócz mojego, który poszedł również do kasacji, mimo, że dałoby się go naprawić. W tym wypadku mogłam również zejść z tego świata, ale nic mi się nie stało, wysiadłam z samochodu i nikt się mną nie zainteresował. Lekarz pogotowia spytał mnie tylko z odległości kilku metrów: i pani sobie tak chodzi? Strzeliła focha (bo to pani była) i karetka odjechała. Wypadek był akurat w miejscu, gdzie kamery monitoringu nie sięgają, więc nie można było znaleźć gnoja, przez którego straciłam ukochane auto. Miło rozmawiało się z rzecznikiem policji, którego często widać w telewizji. A pierwszy policjant, który dojechał na miejsce dodawał mi otuchy i był bardzo miły.
W pierwszym wypadku to były sekundy. W drugim też, ale widziałam w zwolnionym tempie jak wybucha mi poduszka, jak tłuką się szyby w fordzie, któremu przejechałam po boku. Zupełnie jak w filmie. Nie widziałam żadnych szczegółów swego życia, więc to nie był ten moment.
A mimo to uważam, że jeżdżę bezpiecznie i jestem dobrym kierowcą. Uwielbiam jeździć. Uwielbiam pokonywać kilometry, słuchając ulubionej muzyki. Uwielbiam to. Marzy mi się podróż Route 66.
Jakim jestem kierowcą? Czasem klnę i wyzywam. Czasem uśmiecham się pobłażliwie, kiedy widzę za kierownicą macho, który zostaje w tyle. Lubię się ścigać, ale nie szaleję. Lubię parkować w mieście. Pamiętam jak pojechałam z Kudłatą na koncert. Byłam w 8 miesiącu ciąży. Przy miejscu, na którym zaparkowałam stało czterech facetów. Kiedy zobaczyli, że będę parkować tyłem, zaczęli się śmiać. Wjechałam na raz. Kiedy wysiadłam, miny mieli bezcenne. Wytelepałam się z tym brzuchem, zerknęłam na przód i na tył. Z każdej strony miałam może po 10 centymetrów do samochodów. Do dziś zachodzę w głowę jak mi się to udało. Dla jasności dodam, że schowałam się idealnie na równi z tamtymi autami. Usłyszałam tylko fiufiu.
W samochodzie zwykle mam lekki nieporządek. Nie lubię zapachów samochodowych, ale jest jedna świetna linia, którą toleruję.
Samochód daje mi wolność. Uwielbiam wsiąść i jechać. Żeby przemyśleć. Żeby odpocząć. Rozluźnić się. Nie ma dla mnie kiepskiej trasy. Nie ma dla mnie problemu.
Jeszcze będę miała samochód. To nie ulega wątpliwości.

Na dziś:
Northern Kings - I should be so lucky
Ta wersja słodkiego jak miód przeboju powaliła mnie na kolana. Zespół fiński, nagrał dwie płyty z coverami przebojów.

[146] Trójpak

Zapomnieliśmy o śmigusie-dyngusie. Znaczy się Kudłata tuż po północy raczyła oblać mnie wodą. Ale na tym się skończyło.
Okłamałam Młodego. On mnie za to wystraszył. Podskoczyłam tak, że aż mi było głupio, a on miał ubaw. I radochę, że tak mu się udało.
Za oknem pada śnieg i chyba wyciągnę dziatwę na lepienie bałwana, a przynajmniej na wojnę śnieżkową. tylko nie wiem, czy dadzą się wywlec z domu.
Ot i cały trójpak: śmigus, prima aprilis i śnieżyca :)
Nie wiem jak to się dzieje. Może ktoś wyjaśni mi naukowo to zjawisko.
Na świąteczny czas szykuję mało jedzenia. Tyle, żeby przetrwać i nic nie wyrzucać. Nie szaleję. Nie produkuję czegoś, czego nie jemy. Ilości też są takie akurat.
Akurat.
Kiedyś szykowałam, wydawało mi się, mało. Ale można było obdzielić jeszcze ze dwie rodziny. I nie, nie było dużo, tylko tyle tych lubianych potraw. Zaczęłam ograniczać. Wykreślać. Konsultować.
Z konsultowania wychodziło tak, że jednego dnia czegoś chcieli, a następnego, jak już było gotowe - nie.
Teraz przyparłam Kudłatą do muru. Wydobyłam informacje co i jak, przygotowałam tylko to, co nam pasowało, ścinana co chwilę tekstami: po co, bez tego, nie chcemy, nie rób.
Wyszło tak, że sałatka skończyła się wczoraj przed południem. Wędliny są na wykończeniu. Jajek jeszcze kilka jest. Nagle okazało się, że "czemu kupiłaś tak mało ogórków kiszonych??!!" Biała upieczona na wiórek, bo ja tak lubię, też już wyszła. Mazurek, khem, khem..., też zszedł był wczoraj. Jabłecznik dzisiaj.
Idealnie! Nic nie wyrzucę, wszystko zjemy! Tak mi się podoba.
I teraz pytanie: jak to jest, że bez względu na ilość jedzenia, człowiek czuje się nażarty (nie najedzony, bo to eufemizm jest) po samo podniebienie?
A teraz muszę opisać moje przygody z mazurkiem. Zawodowców w tej kwestii proszę o wyrozumiałość, gdyż to mój pierwszy w życiu raz. A pierwszy raz nie zawsze jest taki, jak go sobie wymarzymy. Lepszy jest następny i tego będę się trzymać.
Otóż znalazłam w necie przepis na mazurek. Prosty, i smaczny, tak mi się wydawało. I nie zawiodłam się.
Ale po kolei.
Upiekłam spód. Zachwycona wlałam na ten spód, ostygnięty, masę kajmakową. I......
Dobrze, że tylko połowę tej masy wlałam. To co potem nastąpiło sanepid przyprawiłoby o zawrót..głowy(?). Musiałam te masę zlizywać z blatu. zmieniałam talerze, potem ratowałam lodówkę, bo jak mi się wydawało, że nic więcej już nie spłynie, to jednak jeszcze coś się znalazło. Kudłata się śmiała ze mnie, a Młody dzisiaj otworzył lodówkę i zawołał: o! kajmak na drzwiach!
A wszystko przez to, że zrobiłam płaskie ciasto. Zapomniałam, nie pomyślałam, że przecież brzeg trzeba zrobić. W przepisie nic nie było o brzegu. Dopiero przy lizaniu blatu stanął mi przed oczami obrazek mazurka, gdzie brzeg był i nic mu się nie wylewało. Kiedy powiedziałam o tym Kudłatej, która z zadowoleniem zajmowała się bezkarnie wylizywaniem kajmaku, tak się zaczęła ze mnie śmiać, że zaczęłam zastanawiać się nad wylaniem jej reszty masy na głowę. Powstrzymał mnie tylko pomysł upieczenia babeczek i wykorzystania reszty masy na małe mazurkowe babeczki z kajmakiem. Które za parę chwil upiekę.
Na swoje usprawiedliwienie dodam, że nigdy w życiu nie piekłam mazurka, moja mam nie piekła, bo uważała, że jest okropny i nie miałam pojęcia, co i jak. Teraz już wiem.
Mazurek przebojowy zniknął w oka mgnieniu, jak tylko dałam hasło: można jeść! Mlaskanie i pochwały spłynęły...kajmakiem na moje serce. Od teraz mazurek to będzie moje przebojowe ciasto. Ten konkretny. Mój.
Idę umyć drzwi lodówki.

Na dziś:
Adele - Someone like You

[145] Generalizowanie jest do dupy!

Tu miał być post odnoszący się do mojej filozofii życiowej, oraz do postu Iw. Ale afirmacja życia nastąpi w terminie późniejszym. Jak mi minie.
A dlatego, że chciałam się odnieść do postu Malawiarta. I wcale nie będę miła.
Obsmarowany tam Justin B., absolutnie nie mój ulubieniec, oraz jego fanki, chcę wybronić. A tak! ja słuchająca metalu, punka, alternatywy. Dlaczego?
Już wyjaśniam.
Generalizujemy, kochani moi, a każda generalizacja jest ZŁA, że nasza młodzież, wychowywana przez nas to pokolenie płytkie jak akwen wodny o małym znaczeniu strategicznym. Debile, analfabeci, kretyni, którzy rosną i co oni nam za przyszłość szykują. Pokolenie facebooka, gg i internetu. Książek na oczy nie widzą, nie myślą i jedyne co robią to łykają papkę z netu, amerykanizują się i myślą tylko o swoim wyglądzie, lansie i o tym jak przebrnąć przez budę po najmniejszej linii oporu . No debile!
Nie zgadzam się!
Nie spotkałam na żadnym z Waszych blogów tekstu: moja córka/syn to debil! Nie czyta książek, nie myśli i jedyne co to wpierdala hamburgery!
Za to znajduję mnóstwo opisów świetnych relacji rodzic-dziecko, przeżywamy różne rozterki i problemy naszych dzieci, nie ze wszystkim się zgadzamy, ale żadne z nas nie uzna naszych dzieciaków za pustaki.
A dlaczego?
Skoro ja mam określony gust muzyczny, a moje dziecko swą edukację zaczynało od Ich Troje, to mam nazwać ją debilką? Przecież to szajs nad szajsy! Ale nie! Ja przemogłam swój odruch wymiotny i zawiozłam ją na koncert! Dlaczego? Żeby mogła dzisiaj śmiać się ze mną z tego i mieć swoje wspomnienia. Czy wyśmiałam ją w następnym etapie, kiedy z Ich Troje przerzuciła się na Tokio Hotel? Słuchając tego w samochodzie, bo zawsze grało na życzenie Kudłatej, również czułam, delikatnie mówiąc, niesmak. I gdyby nie to, że jej przeszło, pojechałabym z nią do Łodzi na koncert.
Dlaczego jej nie wyśmiewam? Dlaczego pozwalam jej, i milionom dzieciaków w tym kraju słuchać tego co lubią? Dlaczego nie krzywię się na widok jej koleżanek w różowych ciuchach, mimo, że różowego nie znoszę? Dlaczego pozwalam moim dzieciom szukać swojej drogi?
Bo je kocham.
Bo wychowuję je tak, jak potrafię najlepiej i kiedyś postanowiłam, wyśmiewana przez mojego ojca, że nigdy nie zakwestionuje gustu mojego dziecka, choćby uwielbiało disco polo. Bo ma do tego prawo. Ma prawo żyć tak jak chce. Ja jestem po to, żeby jej to ułatwiać, bądź pokazywać inne możliwości, ale nigdy wyśmiewać.
PONIEWAŻ TOLERUJĘ GUST INNYCH. Nie muszę się z nim zgadzać, nie muszę tego lubić, ale nie zamierzam nikogo wyśmiewać. Ani psioczyć na showbiznes. Ani też twierdzić, że jestem lepsza.

Wracając do koncertu i szaleństwa związanego z J.B.
Wystarczy sięgnąć pamięcią, jak pokolenie naszych rodziców reagowało na koncerty The Beatles i Rolling Stones. Powiecie, że to ambitniejsza muzyka? Ale jakim prawem? Na jakiej podstawie? Kto przyznaje kategorię: to jest ambitne, tamto to gówno?
Nie pokuszę się nigdy o ocenę. Może mi się coś podobać, lub nie. Mam do tego prawo, jak każdy.
I zamiast psioczyć na półgołego Bibera, cieszę się, że te rzesze fanek maja od wczoraj swoje wspomnienia.
Mi nie było dane być na koncercie moich ukochanych zespołów. I tak jak napisałam u Malawiarta - gdybym miała taką możliwość, żeby być na koncertach moich ulubieńców, dzisiaj wspominałabym to z łezką w oku i miałabym to wspomnienie w sercu, głęboko, jak pierwszą miłość.
To, że WYDAJE nam się, że dzisiejsza młodzież to dno i bąbelki, to mamy rację, WYDAJE nam się. Wcale tak nie jest. Dzieciaki, a znam mnóstwo kolegów i koleżanek mojej córki, są świetnymi ludźmi, jeśli z nimi porozmawiać jak równy z równym. Czytają, mają swoje poglądy, wiedzą więcej, niż nam się wydaje. To, że maja komputery i net, a my nie mieliśmy, to stawia ich na z góry straconej pozycji? Bo my musieliśmy więcej wysiłku włożyć w naukę? To co mają powiedzieć ci, którzy nie mieli samochodów i maszyny parowej? Czy to sprawia, że byli mądrzejsi, lepsi? Figa z makiem! Rozmawiam z nimi swobodnie. I nie muszę udawać idiotki! Co za niespodzianka! A to, że nie grają w filharmonii, albo nie są mistrzami w jakiejś dziedzinie? Mają swoje pasje i marzenia. I wiecie co? Te dzieciaki mnie lubią.
Dlaczego?
Bo ich nie oceniam.

Na dziś:
Pet Shop Boys - It's a Sin
To jedni z moich ówczesnych ulubieńców.

[144] Grawitacja

Właściwie to nic mi się nie chce. Tak bym sobie poleniuchowała. Ze dwa dni. Albo tydzień. Książka, lampka wina, kocyk. Mozzarella i pomidory. O.
A nie, nie mogę alkoholu. Ani kropli. No cóż. To herbata zamiast. Mówiłam już, że jestem ogromną wielbicielką herbaty? Ogromną w sensie, że bardzo lubię, a nie że jestem ogromna.
Mam herbaty całą szafkę. Różne mieszanki, i torebki, ale żadnych aromatyzowanych. Nie lubię aromatyzowanych. Najlepsza jest dla mnie yunnan, ale tylko taka jedna, w brązowym pudełku. Liściasta.
Nie znajdziesz u mnie za to, Czytelniku, ani ziarenka kawy. Ani łyżeczki rozpuszczalnych granulek. Dlaczego? Bo nie lubię kawy. Chociaż to nie tak. Piję, owszem, ale taką pół na pół z mlekiem. Od czasu do czasu, jak jestem u kogoś. W domu pijam inkę. Ale to nie kawa w pojęciu kawa :) Zwykła kawa nie jest mi potrzebna do szczęścia, nie miewam kiepskich startów, nie muszę się pobudzać kawą, nie potrzebuję tego rodzaju kopa. Kawa na mnie nie działa. Nie uzależniłam się też od niej, bo był czas, że piłam ją codziennie, dla towarzystwa w pracy. Parzyliśmy ją w takim włoskim ekspresie kuchenkowym.
Tak więc herbat mamy milion rodzajów. Zastanawiałyśmy się z Kudłatą, kiedy uda nam się to wypić. Nawet był plan, że nie kupujemy nowej żadnej, dopóki te nie znikną. Ale zawsze, kiedy jesteśmy w sklepie i widzimy jakąś ciekawą herbatkę, zgodnie twierdzimy, że herbata się kończy, skończyła, albo, że ciekawe jak ta smakuje. Dodatkowo Kudłata oznajmiła, że na każdą okazję - urodziny, imieniny - dostanę puszkę herbaty, za każdym razem inną. I to jest bardzo fajny prezent.
Tak przeczytałam co napisałam i muszę się przyznać do kłamstwa. Pomniejszego i właściwie nieistotnego. Bo mam ziarenka kawy. A jakże. Zrobiłam sobie kiedyś, jak byłam w liceum, korale z kawy. Uchowało się to i nosi je Kudłata. Trochę ich obgryzła, Trochę się wykruszyło, ale są.
Z kawy to ja lubię jedynie zapach takiej świeżo mielonej. Ciepły zapach. Uwielbiałam mielić kawę moim rodzicom. Nawet mam po tym blizny. Tak tak. Załatwiłam się młynkiem.
Młynek była to samoróbka. Z kubka do mycia zębów, silniczka od golarki, i słoiczka z przykrywką. nawet śmigiełka były własnoręcznie zrobione. W kubeczku mieścił się silniczek, do kubka przyklejona plastrem była przykrywka z zamontowanymi śmigiełkami, do tego przykręcało się słoiczek z kawą. Jedynym mankamentem było to, że na przewodzie nie było włącznika. Działał od razu jak się podłączyło do prądu. Trzeba było więc najpierw zamontować słoiczek z kawą. I ja to wszystko wiedziałam, bo robiłam to tysiące razy.
Ale pewnego dnia, miałam może z 8-9 lat, zostałam wywołana z podwórka. Sąsiad (bo młynków za dużo nie było) poprosił, żebym zmieliła mu kawę. Rodziców nie było, więc zawołał mnie. Rozkojarzona wróciłam do domu, wszystko przygotowałam, tyle, że pomyliłam kolejność. Włączyłam ustrojstwo przez przykręceniem słoiczka. Z racji lekkości zaczęło toto się wić i...wkręciło mi się w koszulkę i w brzuch. Sąsiad uciekł zostawiając mnie z rozwalonym brzuchem.. A ja najbardziej się wkurzyłam, że zniszczyła mi się moja ukochana koszulka, taka sama jaką miał mój kumpel z podwórka. Oczywiście nawet nie zmieniłam koszulki tylko poleciałam się bawić dalej. Nikomu nic nie powiedziałam, ale blizny mam do dzisiaj.
To ja idę zrobić sobie herbatę.

A jeszcze z mądrości mojego syna:
- Mamo, ta grawitacja jest okrutna!
- Czemu?
- Bo najpierw stłukła talerz, a teraz twoją ulubioną miseczkę.

Poległam. A dobiła mnie Kudłata, która chyba na drugie ma Grawitacja, gdyż stłukła wieczorem mój ulubiony szklany wazon....

Na dziś:
Take That - Patience
Nie to, żebym była miłośniczką boysbandów, ale wczoraj miałyśmy wieczór głupawki (pomijając stłuczenie wazonu, kiedy to rzucałam...piorunami ), podczas której prezentowałam Kudłatej wszystkie, które mi się przypomniały, od New Kids On The Block po najnowsze, One Direction, które pokazała mi ona. Właściwie zaczęło się od tego ostatniego, przy którym zaczęłam tańczyć, a ona powiedziała, że mnie nagra i będę miała więcej wejść na youtube niż oni.

[143] Przegląd techniczny

Wyniki odebrane. Żyć będę. I nawet nadaję się do użytku.
Potwierdziło się moje przypuszczenie, że nie posiadam wypadających dysków, zwyrodnień i innych strasznych rzeczy. Jedynie lewostronną rotację kręgów. I w końcu wiem skąd moje problemy w skręcaniu w prawo.
Reszta wyników w porządku.
Poza cukrem. Wiedziałam, że należy się temu przyjrzeć. Przeglądałam poprzednie, stare, przyznaję bez bicia, badania cukru, spojrzałam na daty, przemyślałam wszystko i doszłam do wniosku, że to własnie to. Miałam podejrzenie o insulinooporność. Wtedy trochę zaniedbałam sprawę. Ale poszłam z moimi wnioskami do lekarza, ten zlecił te wszystkie badania i wyszło na moje. Cukier podwyższony. Dostałam tabletki i będzie dobrze.
Z tego wszystkiego śmieszy mnie moja mama. Kiedy dowiedziała się co mi jest i że mam skierowanie na RTG, zakrzyknęła w słuchawkę: załatw sobie grupę inwalidzką! Oczywiście pomyślałam sobie: pogięło cię kobieto. Kiedy dzisiaj zadzwoniłam z jakże radosną informacją, potwierdzającą moje przypuszczenia, od razu dowiedziałam się, że to na pewno od kręgów szyjnych. I że te bóle głowy też od tego. Zatrzymałam się z wrażenia i zapytałam jakie bóle głowy, bo poza sporadycznymi bólami zatok, albo wstępniakami do migreny - naprawdę rzadko, to mnie głowa nie boli. Na co usłyszałam, że to i tak wszystko od szyi. Starsza jest, to się nie będę kłócić. Jeszcze na ulicy.
A teraz oddalę się, szczęśliwa, w celu ogarnięcia bałaganu, gdyż sam się ogarnąć nie chce. A potem ugotuję im pomidorówkę. Na ten mróz jak znalazł. Świeci pięknie słońce, szczypie w nos mrozik. Cudnie jest, no!
Dzięki temu cały lód i śnieg zniknie bez roztopów. Żeby było śmiesznie musiałam tłumaczyć Młodemu zjawisko sublimacji dzisiaj rano.

Na dziś:
Nneka & Ziggy Marley & Eeday - Express yourself
Uwielbiam takie bujanie :)

[142] Po polskiemu

Do napisania tego postu zainspirowała mnie Mamma Mia.

Niektórym z nas wstyd jest wyjechać za granicę. Obraz Polaka, pijaka, chama i ignoranta, szeroko na świecie rozpowszechniony jest. Nie wspomnę o Polaku - złodzieju, czy to samochodów, czy ręczników z hotelu. W związku z tym własnie obrazem, za każdym razem, kiedy jadę za granicę, mam nadzieje, że zostawię po sobie dobre wrażenie. A przynajmniej nie dołożę niczego do zbioru niechlubnych opinii.
Pamiętam jak odwiedziła nas znienacka rodzina, z Francji, o której nikt nie pamiętał, że ją ma, wszyscy myśleli, że pomarli, a tu niespodzianka. Okazało się, że seniorzy rodziny w odłamie francuskim, zrobili sobie polskie wakacje i przyjechali z przyjaciółką, która coś tam rozumiała, umiała i na migi tłumaczyła. Gdyż oni ani w ząb po polsku, a my po francusku. W każdym razie po ochach i achach, znaleźli nas poprzez instytucję państwową, w której moja mama pracowała, a całe miasto ją znało, więc podano nasz adres.
Spacer po mieście, próby dogadania się, bo oni po angielsku tez nie bardzo, pominę. Istotą są dwa fakty. Wujek najchętniej spacerowałby wokół swojego audi. Bo on słyszał, że tu kradną. Nie było to miłe. Przed oczami jako żywo stanął mi jeden gówniarz, z którym się wychowywałam i byłam dla niego jak starsza siostra, ale niestety, wpadł w towarzystwo i jeździł jumać. Był dumny jak paw, kiedy przyjeżdżał po kolejnej akcji w Niemczech. A mnie szlag trafiał.
Drugie było "przyjęcie" sklecone naprędce przez mojego dziadka, wujka wujka, z iście polskim rozmachem. Wujek i ciocia, wiekowe państwo, no dobra, może nie wiekowe, po 50-ce, ograniczyło się do ogórków kiszonych, tłumacząc, że już jedli i że wujek prowadzi. Wcale mu się nie dziwię, sama nie tknęłabym dziadkowego bigosu i innych tłustych rzeczy, które serwował. Reszta rodziny obecna, gdyż zwołana w trybie pilnym, urżnęła się porządnie i impreza trwała nadal, mimo, że my ewakuowaliśmy się wymawiając się samochodem. Jaki obraz został w ich pamięci, nie wiem.
To były miejscowe występy naszych rodaków.
Natomiast nigdy nie zapomnę mojego pierwszego razu we Włoszech. Wstyd mi do dziś. I to wcale nie za siebie.
Mieliśmy w hotelu do obsługi gości Polkę. Miła, sympatyczna pani, wyjaśniła nam wiele rzeczy, pomogła się ogarnąć, w sensie tras zjazdowych i innych atrakcji. Ale oczywiście eks nie byłby sobą, gdyby nie pokazał pani kto jest mądrzejszy i ma prawo wymagać i żądać, oraz gdzie jest miejsce pani. Dodam tylko, że pani znielubiła nasz stolik, gdyż musicie wiedzieć, że poczucie humoru, bo to przecież na żarty było, eks miał bardzo specyficzne i gdyby nie wysiłki reszty znajomych, codziennie jedlibyśmy zimną jajecznicę i mielibyśmy naplute do wina.
Następnego dnia po incydencie w jadalni znaleźliśmy się na stoku w Marilevie. To jeszcze nie poezja, ten ośrodek, ale już niezły dwuwiersz. Może się podobać i mnie się podoba. W każdym razie po całym dniu śmigania siedzę sobie na dole, pod samym stokiem na ławce, piję jakiegoś grzańca, uśmiecham się do wszystkich, nie odzywam się, zjeżdża do mnie Kudłata, i nagle podskoczyłam z wrażenia. Tuż nad moim uchem, jakiś gość w kombinezonie pamiętającym Gierka, jak nie huknie: kurwa mać, co się przypierdalasz?? To byłą rozmowa ojca z synem. Przy czym syna słychać nie było, zaś ojciec grzmiał podobnie z pięć minut, myśląc, że nikt go nie rozumie, po czym ze śmiechem zakrzyknął do reszty towarzystwa: a co, niech się, kurwa, uczy!
Nie zdzierżyłam, powiem Wam, moje jestestwo nie wytrzymało i to był jeden z niewielu razy, kiedy szybko  zareagowałam. Rzekłam ściszonym głosem, ale tak, żeby mnie słyszeli tylko oni: Zajebiście, że wszędzie można, kurwa, spotkać rodaków. Wstyd!
Towarzystwo zamilkło. Wyrazy ich twarzy były bezcenne.
Było mi wstyd. Tym bardziej, że ludzi było dużo, Polaków jak mrówków, w tym dzieciaków, bo czas ferii, a i Włosi trochę rozumieją.
Cóż, pozostaje mieć nadzieję, że jednak nie wszystkich nas postrzegają jak te buraki, co tylko chleją i kradną. Przynajmniej ja mam taką nadzieję. Jeszcze.

Na dziś:
Kabanos - Buraki
Trochę na temat, ale Kudłata mówi, że ta piosenka kojarzy jej się z ojcem... ciekawe, mam podobne odczucie...

[141] Faza

Glukozę wypiłam. Ledwo przeżyłam. Musiałam powtarzać jak mantrę, że nic mi nie jest, jest mi dobrze, wcale nie jest mi słodko, na pączki nie spojrzę nigdy więcej i naprawdę następnym razem glukozę rozpuszczę w cytrynie. Dwie godziny musiałam siedzieć w przychodni. Skończyłam czytać książkę. Nudziłam się jak mops. W końcu mnie wypuszczono. I to był zasadniczy błąd...
Wróciłam do domu. Okazało się, że Młody zostawił w domu różne potrzebne mu utensylia, do lekcji było jeszcze 20 minut, więc matka wzięła i pognała.. Podziękował mi bardzo, ulga w oczach niewyobrażalna. Zdążyłam zahaczyć o wychowawczynię Kudłatej, która zapytała mnie podstępnie, czy córa nie była od rana w szkole, na co odpowiedziałam, że nie nie było jej. Nie udało jej się mnie zaskoczyć, ale to bardzo fajna kobieta jest, więc problemów nie będzie.
Do szkoły pędziłam jak zwykle, 5 minut, natomiast powrót zajął mi dziesięć razy więcej czasu...Musiałam przystawać, bo nie dość, że nogi mi się plątały, to zwyczajnie nie chciały iść. Raz, że śniegu mnóstwo, gdyż tu się odśnieża tylko parkingi, zaś coś takiego jak chodnik jest pomijane, doprowadza mnie to do szału, nie powiem co o tym myślę. Dwa czułam się jak pijana. Normalnie na fazie. Naprawdę modliłam się, żeby nikt mnie nie zobaczył. Trudno byłoby mi zdać test u amerykańskiego policjanta. ani po prostej, a ni palcem w nos. Prędzej w oko. I od krawężnika do krawężnika. W każdym razie szłam. Albo raczej usiłowałam. Dotarłam do domu i powiedziałam pass. Muszę dojść do siebie, bo ta droga czeka mnie jeszcze raz. I tak nie pojechałam na zdjęcie.
Po kolejnych dwóch godzinach byłam zdolna do życia. Glukoza stwierdziła, że da sobie spokój. Pierwszy raz w życiu tak się czułam. i pierwszy raz w życiu, przepraszam za dalsze stwierdzenie, próbowałam pozytywnym myśleniem zwalczyć, a przynajmniej opóźnić porzyganie się na samą myśl o słodkim.
Potem już było w porządku.

Na dziś:
Shakespears Sister - Hello
Ogromny sentyment..

[140] Przyszła baba do lekarza

Staram się nie być hipochondryczką. Nie wynajduję sobie schorzeń, bólów, ani żadnych dolegliwości. Nie latam z pierwszym lepszym problemem do lekarza, chociaż właściwie czasu mam sporo, może by wziąć przykład z emerytów? Jakieś kolejkowe znajomości? Dobra przyznam się, lekarz jest niczego sobie. (taki żarcik!!!)

Ale tak serio, jest jak napisałam. Nie lubię lekarzy i unikam, jeśli tylko mogę.

Tylko, że czasem trzeba zadbać i o przyjemne i o pożyteczne. Dzisiaj rozpoczęła się moja krucjata. Poszłam do lekarza z czymś co mi się nie podobało, a jutro muszę jechać na prześwietlenie kręgosłupa. I potem okaże się, czy ortopeda, czy neurolog. Dodatkowo jutro glukoza z samego rana, czego nie znoszę, ale cóż. Wolę to sprawdzić. Na sam widok ilości glukozy, co to mam sobie sama ją rozpuścić i zabrać ze sobą do przychodni robi mi się nie halo. Wolałabym zjeść ze trzy czekolady mlecznej Goplany, tudzież ze dwa pudełka Rondnoir, też by mnie zemdliło, ale przynajmniej przyjemnie. Pamiętam moje poprzednie badanie. Jak się jej, tej glukozy, napiłam to zachciało mi się dwóch rzeczy na raz: spać i oddać śniadanie, którego nie jadłam. Z opresji wyratował mnie samochód, którym dotarłam do domu, po to, żeby walnąć się na chwilę spać i zaraz wracać na kolejne pobranie krwi. Do dzisiaj nie wiem po co wracałam. Nic to. Jutro zobaczymy jak będzie. Na wszelki wypadek wezmę książkę, bo nie wiem ile będę siedzieć, godzinę, czy dwie.

W każdym razie po czterdziestu latach i perpetum mobile zaczęłoby się psuć. Mam nadzieję, że to tylko chwilówka, jakiś bzdet, coś co pokonam szybko i skutecznie. 

Żeby było śmiesznie Kudłata idzie jutro na wagary. Może gdzieś się spotkamy w mieście. 

Na dziś:

The Bates - Billy Jean

podoba mi się ta wersja. Wokalista przypomina mojego kumpla z podwórka. 

[139] Do tablicy

Dziękuję wszystkim za wyróżnienia. To miłe wiedzieć, że komuś podoba się moja pisanina. Aczkolwiek, żeby tradycji stało się zadość, nie puszczę dalej, zatrzymam u siebie.
Oczywiście wszystkich chętnych zapraszam do częstowania się :)

Teraz muszę sobie przypomnieć siedem faktów z mojego życia, o których nie wiecie...będzie trudno, bo nie pamiętam, czy czasem nie pisałam o niektórych:

- zabrałam kiedyś moją Sis na spacer, który trwał cały dzień, bez jedzenia i picia, ona miała ze 2 lata i woziłam ją w wózku. Wszystko byłoby pięknie, gdyby nie to, że spacer był na terenie....poligonu :D Nie! Nie chciałam się pozbyć siostry!  Wtedy pierwszy raz smażyłam po powrocie kanie, które znalazłyśmy z moją przyjaciółką. Nikt też nie zwrócił uwagi na naszą nieobecność od rana do zmierzchu o 21...

- własnie odkryłam, że od września odsądzam od czci i wiary mój telefon, gdyż nie chce działać w nim wifirifi. Ale tak to jest, jak jest się święcie przekonanym o tym, że doskonale zapamiętało się hasło...dziś szukając zaczepki, bo mnie Kudłata letko podnerwiła, zerknęłam na walającą się na biurku kartkę i oniemiałam, gdyż okazało się, że nie zapamiętałam jednej cyferki na końcu hasła. Miało prawo nie działać, teraz śmiga i hula. Oczywiście powietrze zeszło ze mnie i sama się z siebie śmiałam. Co nie znaczy, że jutro Kudłatej nie oberwie się za zagrabienie mojej linijki!

- za rok planuję zjechać czarną trasą Paradiso w Tonale (w ramach walki w lękiem wysokości)

- nie trawię żeńskich końcówek, które na siłę są wciskane wszędzie w ramach nie wiadomo właściwie czego. Tak więc nie chodzę do ginekolożki, psycholozki i inych lożek  (o, nawet kontrola pisowni nie przyjmuje tych bzdurnych wyrazów), nie wiem kim jest ministra, a sędzina to żona sędziego.

- uwielbiam marcepany, a nie znoszę curry.

- ślizgałam się dzisiaj na butach :) Nie powiem, zimy wciąż nie mam dość.

- na obiad zrobiłam spagetti :))))

Na dziś:
Metallica - One
Uwielbiam niezmiennie, bezapelacyjnie, bardzo.

[138] Apokalipsa

Natchnął mnie sms od mojej ukochanej przyjaciółki. Która na wieść o kolejnym niefajnym zdarzeniu na moim koncie napisała miedzy innymi: Apokalipsa.
Bo oto, moi kochani, lista tego co padło, powiększyła się o kolejny zasilacz. Najpierw jeden od laptopa, potem drugi od laptopa, a teraz od monitora. Można by rzec czarna seria, prawo serii, albo rzeczona apokalipsa. Ale ja, jako ten stoik, który oczywiście swe zdanie wyraził w trzech siarczystych słowach, przyjęłam na klatę kolejny przypadek i twierdzę, że miał prawo się zdarzyć. Lata takiego zasilacza nie są policzone na nieskończoność, jak, porównując starej dobrej frani, w której silnik trza było przewinąć i działała, łącznie z odwirowywaniem (a jakże, uwielbiałam wykręcać pranie), tylko na kilka, względnie dziesięć, a potem na złom. Ja to rozumiem i przyjmuję do wiadomości.
A żeby nie było tak smutno, bo w końcu to całe 17 cali, powiem Wam, że wręcz uśmiechnęłam się na  wspomnienie paczki od Ewy, która zapewniła tym samym ciągłość mego istnienia w cyberprzestrzeni. Za co dozgonnie wdzięczna jestem i dziękuję kolejny raz.
Tak więc jestem, i na pohybel zasilaczom!

Na dziś:
Shinedown - 45
zastanawiam się, jak można tak emocjonalnie podchodzić do muzyki. Tak jak ja.

[137] Zanim się stanie

Tak sobie myślę, że wszystko w życiu jest ważne. Każde nasze doświadczenie, złe czy dobre, ma jakiś oddźwięk w przyszłości. Uczymy się czegoś i zapamiętujemy. Nie zawsze unikamy złych rzeczy, o nie.

Za pierwszym razem popełniamy błąd, albo robimy coś dobrego i jest to przypadek, zbieg okoliczności, ale za każdym kolejnym działamy w recydywie, z premedytacją.

Ostatnio rozmyślam na temat miłości. Zakochania. Stanu, przed którym chyba nie uda się uciec. I którego, choćbyśmy chcieli, nie jesteśmy w stanie zdusić. Bo musi się zadziać, żebyśmy zaczęli odmawiać sobie tej przyjemności. Bo to jest przyjemność, prawda? Motyle, myśli, uśmiech na twarzy, permanentny, niezmazywalny, mówiący wszystko, bez słów. Maślane oczy, nieprzespane noce i tęsknotę pomijam, jako oczywistości, aksjomaty. Tyle tytułem wstępu o recydywie.

Rozmyślam o tej miłości w kontekście swoich przeżyć. Potoczyło się jak się potoczyło, nie żałuję, nie jęczę i nie płaczę nad swoim losem. Wręcz przeciwnie. Zostawiłam za sobą wszystko, bo nie warto rozdrapywać ran, chociaż blizny seksowne są, bez dwóch zdań. Tylko tych na duszy nie widać. A przynajmniej nie każdy je zauważy. Zostawiłam za sobą, otrzepałam się z tamtego, jak pies po kąpieli w jeziorze. I mimo, że jest mokry, wlezie do wody ponownie. Bo woda, czy też w tym przypadku miłość, to przecież nic złego.

Pytanie, które mnie dręczy jest takie: czy umiem pokochać kolejny raz? Czy umiem zaufać, tak jak już raz zaufałam? Czy tamto doświadczenie nie rzuca zbyt długiego cienia na moje odczucia teraz? 

Na pewno nowe uczucie nie będzie zemstą. Bo na kim? Na sobie mścić się nie będę. Nie będzie też próbą zakrycia czegoś co się jeszcze tli, bo nic się nie tli, wygasło, rozwiane przez czas, myśli i doświadczenia. Odcięłam się. Nie będzie też rozpaczliwym rzutem na taśmę, bo przecież lata lecą. 

Chciałabym, żeby było pełne zrozumienia, rozmów, niekończących się gier, podchodów, zdobywania i wspólnego śmiechu. 

Inna kwestią jest naturalność. Zastanawiam się, jak pogodzić bycie sobą z wrażeniem, które chcemy wywrzeć na drugiej osobie. Nie lubię udawać kogoś, kim nie jestem. Jeśli się nie maluję, bo chronicznie tego nie lubię, to nie wyskoczę nagle w pełnym makijażu. Jeśli nie noszę spódnic i obcasów, to nie wbiję się w mini i nie założę szpilek. Bo zwyczajnie zabiłabym się na samą myśl. Ale przecież to chyba naturalne, że się zastanawiam, prawda?

No cóż. Pozostaje mi grać intelektem i mieć nadzieję, że nie palnę jakiegoś głupstwa. 

A na razie...na razie permanentny uśmiech nie schodzi mi w twarzy..

Na dziś: 

Skillet - Monster

Nie nie, nie jest to podkład do tematu. Po prostu zasłuchana jestem, oraz ciągle śmiejemy się z Kudłatą z refrenu, który w naszym wykonaniu brzmi: feel like a hamster..... To jeden z przejawów głupawki :))

[136] Duchy

Jak pięknie jest dzisiaj na dworze! Słońce, zimno, mróz, poprószyło. Chmury i błękit.
Ale mi nie do śmiechu. To znaczy nie tak. Jak najbardziej do śmiechu. Do uśmiechu rzekłabym nawet. Śmiechy to ja odstawiam z Kudłatą wieczorami. Że też można z takich bzdur mieć ubaw. Ale nic to. Na razie wydaje się, że to stan constans.
Ten rodzaj głupawki to mam po moim tacie. Przypomina mi się jak lubił żartować. Może na połowę naszych tekstów obraziłby się, bo jednak był dość zasadniczy, ale myślę, że dałby radę. Szkoda, że moje dzieciaki go nie poznały. Szkoda, że go nie ma. Czasu cofnąć się nie da, niestety.
Dzisiaj zaczęło się tak sobie. Po nieprzespanej, tylko trochę przedrzemanej nocy, wstałam nie bardzo wiedząc czy mam się ustawić do pionu, cy tez zagrzebać w pościel jeszcze na pięć minut. Usiadłam jednak i coś burczałam, bo Młody do mnie w te słowa:
- co, kiepsko zaczyna się ten dzień, nie? Widzę, że masz humor jak ja wczoraj.
Taaaa... minęło mi burczenie, chociaż jeszcze obijałam się bezładnie i łaziłam z kąta w kąt.
Teraz jednak mobilizuję siły do ogarnięcia mojego warsztatu. Bo zajmuje on sporą część pokoju, a jutro będzie potrzebny. Mam zlot czarownic i będziemy działać. Może. Bo może się okazać, że będziemy tylko plotkować.
Tak więc za chwilę się zabiorę. Tak myślę. Wypije tylko inkę do końca.
Przed chwilką skończyłam rozmawiać z duchem z zaświatów. Z poprzedniego życia mojego. Uradowała mnie ta rozmowa. Od razu humor mam lepszy. Oby więcej takich rozmów. Życzę sobie. Bo i nadzieja jest większa. I miło, że ktoś pamięta o mnie jeszcze. Telefonicznie rozmawiałam, żeby nie było. Nie wywołuję duchów. Już nie wywołuję. Bo kiedyś jak miałam sześć lat to tak.
Miałam na podwórku starsze koleżanki. Jak się z nimi trzymałam, bo wolałam chłopaków, to dowiadywałam się różnych rzeczy. One w większości były starsze o dwa-trzy lata. Więc wolałam z chłopakami, bo wiek nie grał roli, a po drzewach łaziło się tak samo, grało w kapsle i nikt nie patrzył na mnie krzywo jak byłam podrapana, czy też umorusana po kokardy. Bo tak, miałam wtedy jeszcze kokardy i włosy do pasa. I wodziłam rej w bandzie. Rozumiecie, czterej pancerni, Kloss i inne Tolki Banany.
Więc kiedy się przyczepiałam do dziewczyn, żeby za chwilę się odczepić, bywały takie zabawy jak wywoływanie duchów, przepowiadanie końca świata i inne podobne. Tam zabawy! One wszystkie poważnie do tego podchodziły. No i raz rąbnęłam z domu książeczkę do nabożeństwa, bo takie mi przydzielono zadanie. Poszłyśmy do piwnicy, gdzie stało lusterko, inna miała klucz. I się zaczęło. W pewnym momencie z drugiej części piwnicy wylecieli z wrzaskiem chłopacy, bo oczywiście wielka tajemnica nie została zachowana i dowiedzieli się o naszych zamiarach. I tak skończyło się podwórkowe wywoływanie, aczkolwiek wszystkie oprócz mnie twierdziły, że lustro się zamgliło i już już przyszedłby czyjś dziadek. W każdym razie wieczorem słońce zachodziło krwawo, chmury wyglądały jak opalone na brzegach i jedna z dziewczyn wieszczyła koniec świata, bo otworzyłyśmy piekło. Całą noc spałam z rodzicami. Bo wydawało mi się, że zaraz przyjdzie dziadek Antoś i zastanawiałam się czy zdążę się obudzić przed końcem świata.
Minęły dwa lata. Pojechałam po mojej pierwszej klasie na kolonię w góry, do Bystrej Podhalańskiej. Było cudnie. Ale. Nikt nie chciał mnie czesać. Moje długie blond włosy były skołtunione i w ogóle tamta kolonia nie przeszłaby żadnych testów i nie miałaby żadnych certyfikatów. Opiekunom zabrano by wszelkie uprawnienia. Ale to i tak najfajniejsza kolonia na jakiej byłam. Bo byłam tylko na tej jednej.
W każdym razie, poza tym, że wszyscy olewali takiego szczyla jak ja, bo ja miałam 7 lat a reszta od 10 do 15 - tu, nudziło mi się któregoś wieczoru. Przyszły do nas dziewczyny z innych domów i wpadłam na pomysł, że wywołujemy duchy, do czego zapaliły się wszystkie. Powiem Wam, że takiej paniki to nie znałam. Laski spały po dwie w łóżku, o powrocie na kwaterę przez sad nie było mowy. Ale zyskałam szacun. I ktoś mnie jednak rozczesał po tym.
Tak więc moje kontakty z zaświatami miały szerszy zakres.
A teraz jednak posprzątam. Bo żadne duchy za mnie tego nie zrobią.

Na dziś:
Farben Lehre - Spodnie z GS-u
Uwielbiam tą piosenkę. W ogóle to na nowo odkrywam punka. :)))

[135] O smokach

Jak dobrze, że nie umyłam okien! Sypie od dwóch dni i co by mi było po czystych oknach? Fakt, może lepiej widać by było śnieg. O tym nie pomyślałam. Ale wyjdę na dwór i zobaczę, bez obaw. Nawet się w nim zakopię, okopię, ulepię bałwana, jakby w tym kraju mało ich było, wliczając w to byłego. Nie wspomnę nawet o jego próbie przekupstwa wobec Kudłatej, która mu nie wyszła. Bardzo mu nie wyszła, a my wczoraj przez cały wieczór miałyśmy ubaw.
Cieszę się, że mogę z nią rozmawiać o wszystkim. Dobra, wiem, ma swoje tajemnice, ale niech ma. Nie zabraniam. W każdym razie wczoraj powymyślałyśmy i negocjowałyśmy takie rzeczy, że już się boję. I zadziwia mnie fakt, że z moją matką tak nie mogłam. I skąd się wzięło, że ja mogę z moją córką. Cieszy mnie to.
Negocjacje dotyczyły mojego tatuażu. Wyobrażacie sobie? ONA stawiała mi warunki! Otóż takie: jak schudniesz, zaczniesz nosić glany i koszulki zespołów...wtedy możesz sobie zrobić tatoo.
Prawda, że niewygórowane żądania?
A żeby wiedziała. Zamelduję wykonanie zadania!
Ktoś ważny i wyjątkowy dla mnie powiedział, że tatuaż musi mieć jakiś głębszy sens.
Dla mnie ma. Ogromne znaczenie. Jest dla mnie przemianą, która nastąpiła w moim życiu. Wiąże się z siłą, zmianą, walką, odnalezieniem siebie i dążeniem do celu.
A tak o znaczeniu mojego wymarzonego tatuażu, choć wzoru jeszcze nie mam, napisano:

"Są dwa różne wizerunki smoków: Smoki ze Wschodu (Smoki Orientalne) i Smoki z Zachodu (wywodzące się z kultur europejskich). Smoki wywodzące się z kultur azjatyckich symbolizują dobroczynność i jawią się jako stworzenia chroniące życie, wspierające płodność i przynoszące pomyślność. Smoki Zachodu natomiast, są zazwyczaj przedstawiane jako złe stworzenia siejące grozę i postrach, chroniące góry złupionych skarbów. Jak pokazuje historia, dobroczynność opłaciła się smokom azjatyckim, bo do dziś dzień można je spotkać na ulicach Pekinu podczas chińskiego Nowego Roku, natomiast ich europejscy odpowiednicy wyginęli (prawdopodobnie z głodu: zabrakło dziewic)."

Teraz wypada mi spełnić warunki Kudłatej. A potem...potem będzie tylko ciekawiej.


Na dziś:

Siedem - O smokach

Uwielbiam głos wokalistki i ciekawa jestem, czy gdzieś śpiewa.

Ta piosenka przypomina mi o ciężkim okresie w moim życiu. To jedna z nielicznych pozycji, którą pamiętam z tamtego okresu. Ogromny sentyment. Często gości w moich słuchawkach.