[174] Sabotaż

Korzystam z jej nieobecności. Ma tyle roboty, że nie ma czasu tu zaglądać. Chciała ustawić automatyczne dodawanie postów, ale ja się nie zgadzam. Sabotuję to! Bo o mnie nikt nie myśli! A przecież dossssskonale zastąpię właścicielkę tego przybytku i w końcu zaprowadzę tu swój porządek!
Odgrażała się, jakieś dwa tygodnie ma z głowy, pisać nie będzie, bo ręce zajęte, ale ja tam swoje wiem. I
przejmuję dowodzenie.
Powiem Wam co wczoraj robiła. Myśli, że w tajemnicy zachowa. Obudziła się prawie godzinę przed budzikiem. Może nie bladym świtem, bo o 4.30 słońce już wysoko, ale tak ma. Nie dosypia do budzika, szczególnie jak sobie wmówi, że ma wstać. Budzik to tylko profilaktycznie. No to wstała. Już nie będę mówić co zrobiła, bo miała ugotować dzień wcześniej zupę dzieciakom. W końcu wyjeżdżała. Ale nie! Zapomniała! O czymś tak prozaicznym jak obiad. No to wstała i przed wyjazdem ugotowała. Szurnięta jest, mówię Wam, ale pewnie już się zorientowaliście. Z tą sklerozą to się ukrywa skrzętnie, ale ja dobrze wiem, co na rzeczy jest.
Potem pojechała. Wszystko fajnie, tylko pomyliła kierunek. Nie nie, jechała do celu, ale pomyliła jeden zakręt, mówi, że nie ma problemu z lewo i prawo, ale chyba jednak ma, bo oczywiście wrąbała się w mega korek. I zamiast dojechać na luziku do takiej jednej, to wyklinała się w myślach, że czas marnuje. Na przyszłość będzie mądrzejsza. W co wątpię...Ale niech jej będzie.
Potem pęd od punktu do punktu, załatwianie, kupowanie, oglądanie..
Wiem już, że są dwa miejsca, do których nie można jej wpuszczać. Sklepy i hurtownie z materiałami biurowymi i sklepy i hurtownie pasmanteryjne..
Mówię Wam! Jakaś totalna masakra. Ślinotok, wariactwo totalne, wyciągnąć jej się nie da. Nigdy w życiu więcej z nią tam nie pójdę. Chociaż pomyślę, bo przydałby jej się zdrowy rozsądek.
A jeszcze chodzić nie umie. Niby na szpilkach nie umie, że na płaskim to wygodnie. Co z tego? Na płaskim szła. Karton przed sobą to już pod nogi nie patrzy. I co z tego, że był próg? Jak walnęła na kolana, to mówię Wam, huknęło tak, że świat się zatrzymał. I jeszcze zastanawiała się: ratować karton, czy siebie? W sumie zgniotła karton (jakie szczęście, że to miękkie było, a nie jakieś noże), stłukła kolana i dostała głupawki. Dobrze, że spodni nie podarła, ofiara jedna.
A teraz siedzi i dzierga. Jakaś mania ją opętała. Trzeba ją ratować!

Na dziś:
Queen - I Want It All

[173] Magiczny numer

Z numeru powyżej można ułożyć datę mojego urodzenia. Co prawda rok będzie skrótem, ale to nie ważne.
Ciekawa jestem, czy ktoś zgadnie :) Oczywiście jeśli komuś się wygadałam, a nie pamiętam, szczerze powiedziawszy, to niech zachowa dla siebie. Strzelajcie więc, bo ciekawa jestem ile będzie trafień :)
Nie jestem pewna, czy będę w stanie w najbliższych tygodniach prawie dwóch, napisać jakieś coś mądre, gdyż zaczynam czuć presję, bufor zadaniowy mi się z deka skraca. Jutro wybywam. Potem będzie tylko szybciej. Więcej. Później zobaczymy, bo atmosfera może zgęstnieć, czego sobie życzę.
Ale na razie jest dzisiaj.
Dzisiaj jest bardzo owocne. Bardzo konkretne. Bardzo uśmiechnięte. Z kilku powodów. Raz, że załatwiłam większość spraw na już, dwa, że gra mi pięknie muzyka, trzy, że wszystko się klaruje i każda rozmowa daje więcej, niż sobie mogłam wymarzyć.
W sumie chciałam napisać post o matkach.
Bo na 100% nie będzie mnie tutaj w ten piękny dzień. A ostatnio sporo o tym myślę. Nie mam żadnych wspomnień, które mogłabym podpisać: to z mamą robiłam, albo tego nauczyła mnie mama. Przykre to. Czuję się tak, jakbym żyła obok niej i sama musiała się nauczyć wszystkiego. Dlaczego pamiętam rozmowy z moim ojcem, w szczególności tę, kiedy dostałam pierwszą dwóję z geografii, a on mi zrobił wykład, okraszony jego historią? I wiem, że to dzięki niemu fascynacja geografią. I dążenie do wiedzy. Rywalizowałam z nim. Może chciałam coś udowodnić? A z mamą? To był raczej strach.
Ja do matkowania podchodzę inaczej. Owszem, mogłabym więcej chwalić Kudłatą. Ale przede wszystkim staram się z nią rozmawiać. Opowiada o innych matkach czasem i dziwię się, że są takie inne...
Kiedyś dzieciaki mnie podsumują po swojemu. Na to wpływu nie mam. Mam wpływ na to co dzisiaj.
A dzisiaj doszłyśmy do wniosku, że nie dojrzeję nigdy. Że metryka sobie, a ja sobie. A poszło o farbowanie. Powiedziała: poczekaj jakieś 10 lat i niech będą już naturalne. Na co ja: musiałabym dorosnąć najpierw. A Kudłata na to, przyglądając mi się z góry (bo wyższa): taaaak, to się nigdy nie stanie. To już lepiej się farbuj.
Fakt. nie wiem jak Wy, ale ja nie wyobrażam sobie siebie siwej (już jestem siwa) na koncercie, w glanach, itp.
Niech będzie jak jest.


Na dziś:
Proletaryat - Przemijanie
To chyba jeden z bardziej chwytających mnie za serce utworów o matce, jaki znam w rockowej części muzyki....

[172] Krótki post o miłości

Kochać, jak to łatwo powiedzieć..A jednocześnie tak bardzo trudno.
Kiedy wiadomo, że to jest miłość? Kiedy nabieramy pewności? Czy ktoś nam może powiedzieć, że to nie to?
Nie wiem. Nie umiem na to odpowiedzieć. Czasem mam wrażenie, że to uczucie jest tak różnorodne i ma tyle odcieni, ile paleta Pantone. Albo i więcej. Czasem myślę sobie, że to tak naprawdę tylko momenty, kiedy można powiedzieć z całą pewnością, że się kocha. Zupełnie nieważne co lub kogo.
Czy można zakochać się w słowach?
Czy można kochać za słowa?
Czym jest miłość?
Czy jeszcze kiedyś powiem, że kocham?

Moja, już prawie ex teściowa, bez ogródek, w mojej obecności, kiedy byliśmy z jej synem parą, mówiła do niego: co ty wiesz o miłości. Ja to naprawdę kochałam i to nie twojego ojca. A ty znajdziesz sobie jeszcze i sto lepszych dziewczyn.
Może powinnam wtedy już wziąć nogi za pas? Ale wierzcie mi, to jedno z lżejszych przemówień. Po innym, nie widziałam się z nią 8 lat, a mieszkałam w tym samym mieście.
Teraz jestem mądrzejsza. Wtedy nie powiedziałam nic.

Ale co ja tak naprawdę wiem o miłości?
Że jest mylona z zauroczeniem. Że przyzwyczajenie i przywiązanie zastępuje prawdziwe uczucie. Że boli. Że jest cudowna. Że chcę jeszcze. Że podejmę ryzyko.
I że kocham. Naprawdę kocham. Bo można kochać dużo, wielu, wiele.
Kocham moje dzieciaki.
Kocham mojego przyjaciela.
Kocham burze.
Kocham książki.
Muzykę też kocham.
Kocham ludzi.
Kocham góry i morze. Kocham spokój. Hałas. Siebie. Swój bałagan. Tworzyć kocham. Słuchać. Gadać. Podróże.
Miłość niejedno ma imię.

Mam nadzieję, że nigdy nie powiem moim dzieciom: co Wy wiecie o miłości...

Na dziś:
Fatum - Błaganie
Tak jakby...

[171] Globus

Nie było żadnych ostrzeżeń. Żadnych zapowiedzi, że weź usiądź, albo najlepiej idź spać. Jak mnie strzeliło, to w sekundzie, od razu z rozmachem. I trzymało przez 14 godzin. Oczywiście poradziłam sobie, łyknęłam prochy, w swej naiwności w mniejszej dawce i poszłam spać przekonana, że rano śladu nie będzie. A tu kicha. Moja pseudomigrena. Ale nic to. Funkcjonować trzeba było. Poszłam więc pozałatwiać ważne sprawy.
I tak sobie wędrowałam, do drukarni i stolarza i  w końcu znalazłam chwilę, żeby zrobić zdjęcie.

Zastanawiają mnie motywy nadania takiej nazwy :) Z tego co słyszałam, jest jeszcze jeden sklep z ciekawie brzmiącą nazwą. Ale następne ciekawostki kiedy indziej, bo muszę je udokumentować, a do tego potrzebna mi wyprawa do miasta.
To na dziś tyle, gdyż robota czeka, a obijać się nie można.

Na dziś:
Ania Dąbrowska - Suicide Is Painless
Ania. Ania jest świetna. Zawsze. Szczególnie.

[170] Nowy rozdział

Jest!
Mamy firmę!
Już wiecie, że ZUS zaskoczył mnie szybkością obsługi, jakością i okazało się, że mam nosa. Parkowanie płatne, wbiłam się na miejsce wyznaczone. Przyjaciółka przystąpiła do płacenia:
- wrzucę na 2 godziny, co?
- chyba oszalałaś, wrzucaj na pół, jakby co przyjdę i dorzucę.
Ciężko było ją przekonać ale zgodziła się. Wyszłyśmy po 5 minutach!
Urząd Miasta był pierwszy. Zaparkowanie graniczyło z cudem, ale co to dla mnie. Wbiłam się w taki zakątek, że panowie dziwnie patrzyli. Urząd też jakieś 15 minut z dotarciem z tego zakątka i powrotem. Ponieważ nie lubię jeździć tyłem, postanowiłam wykręcić. Zrobiłam to na kilka razy, ale znów intuicja mnie nie zawiodła. Gdybym jechała tyłem to albo cały parking, trzy głupie podwórkowe poziomy tyłem, albo wykręcanie pod sypiącą się górkę.
A później ten Urząd Skarbowy.... uzyskanie informacji wiązało się z wyjaśnieniem problemu sześciu osobom, w końcu trafiłyśmy do pokoju, gdzie siedziały cztery matrony. W miejscu gdzie stałam przy moim uchu wyło radio, a osoba, która nas zapytała o co chodzi siedziała na końcu, a przejść się tam nie dało. Spojrzałam na to radio wymownie, żeby albo zamilkło samo, albo je wyłączę, albo nie wiem co. Chyba zauważyła to jedna baba i kazała wyłączyć takiej smsującej stażystce. Natomiast przy najbliższym biurku siedziała baba, z twarzy jej źle patrzyło. Ale jak zobaczyłam, że wyciąga z szafki, na te papiery co je przed sobą miała, kanapkę i nóż, zrobiło mi się słabo. Oczywiście wszystkie piły kawkę, ze stoickim spokojem. Odpowiedź namąciła nam jeszcze bardziej i żeby ją wyjaśnić uruchomiłam swoje znajomości, bo jak na razie mamy trzy możliwości. A chcemy jedną.
I tak minął dzień. Zaliczyłyśmy wizytę u stolarza, bo potrzebne nam takie cóś, i chyba zapytam jeszcze gdzieś, ale pewnie zrobimy u tego najbliższego nam pana. Najbliższego miejscem pracy. Tak naprawdę on nie powinien nazywać się stolarz, tylko paździoch. Już wyjaśniam.
Znacie to uczucie, kiedy spodziewacie się, że, na ten przykład, otwieracie pudełko z czekoladkami, które już napoczęliście, a tu niespodzianka, ręka zawisa w połowie drogi, bo pudełko jest puste. Albo spodziewacie się, że drzwi otworzy Wam ukochany, a tu jego mamusia, albo brat. Zderzamy się ze ścianą znaczy.
I tak pan nam otwiera, ja tu nastawiona, bo słowo stolarz wywołało u mnie zapotrzebowanie na zapach drewna, żywiczny, uwielbiam po prostu. Powiem Wam, że mam stół od ponad 2 lat i ciągle pachnie.
No więc wchodzę, wciągam powietrze i...nic. Żadnego drewna. Żadnej sklejki nawet. Same paździerze. Zawiodłam się bardzo. Ale panu nie opłaca się robić z drewna, bo drogie. Poszukam jeszcze kogoś. Ale najchętniej to sama bym zrobiła. Naprawdę. I zastanawiam się czy nie zrobić...Takie stojaki nam potrzebne. Normalnie jak się uprę to zdobędę sprawność stolarza.
To tyle. Zaczął się nowy rozdział. Całkiem nowy. A mnie rozpiera chęć działania, nowe pomysły.
Ugotowałam się w samochodzie dokumentnie. Takie upały i duchota, że odstawię chyba taniec deszczu.
Jutro ciąg dalszy wędrówek.
A teraz obiecane fiołki.

Lewa, te, które dzielnie się rozrastały, prawa z korzonkami, ale jeszcze nie puściły szczepek

Lewa strona

A tu ten, co trzymał się ostatkiem sił, co widać, ale ciągle jędrny i ze szczepkami. Zakwalifikował się do lewej doniczki

Tak więc jestem ugotowana, nie skorzystam zatem z zaproszenia od TVN, żeby wziąć udział w Ugotowanych (dostałam maila z zaproszeniem), słońce dało mi popalić, bo zapomniałam o filtrze i swędzi mnie dekolt, mam jeszcze trochę pracy na dziś. 

Na dziś:

Czerwone Gitary - Zachód słońca w stadninie koni

Nie wiecie ile dałabym, żeby znów pojeździć...wszystko w swoim czasie! A Krajewskiego bardzo lubię. I tę piosenkę. 

[169] Pędem

Powiało trochę smutkiem w poprzedniej notce, ale smutno wcale nie jest. Jest...ekscytująco.
Dzieje się sporo. Jestem zakręcona. Czas leci, termin się zbliża, a ja muszę to ogarnąć.
Nawet nie muszę. Ja chcę. Kiedyś już pisałam, że im więcej na głowie, tym sprawniej się w tym poruszam. I tak właśnie jest. Przy czym w przyszłym tygodniu sprawy nabiorą zawrotnego tempa. Doby może być mało.
I jak zwykle w tym szaleństwie znajdę na wszystko czas. I wszystko poukładam. Cieszy mnie to.
Poza tym właśnie skończyłam szukanie kodów PKD i mam głupawkę klasyczną. Musiałam wyłączyć komunikator, bo chyba zdenerwowałabym przyjaciółkę, która, biedna, męczy się z formularzami.

A ja, jak ten kat, nad nią stoję i szturcham, żeby już, teraz, zaraz. Do niedzieli mam jeszcze względny spokój. Potem będzie sajgon. 

Doszło do tego, że czasami nie mam czasu przysiąść i pogadać z kimś tutaj, w sieci. Książkę też czytam po kilka stron, w przerwie na kanapkę, albo dla odetchnięcia.
Dzisiaj posadziłam listki fiołków, bo stały w wodzie tak długo, że korzonki to mało! One puściły szczepki nawet! Wstyd, bo Młody regularnie pytał: kiedy w końcu wsadzisz te kwiatki? Najgorsze było dodawane na końcu: obiecujesz, że niedługo i co?
To wsadziłam. Ponieważ to na razie hodowla szczepek, to nie zaprzątałam sobie głowy doniczkami. Same listki stały w kubeczkach po serkach. A teraz wsadziłam je do..kartonów po mleku. To nie mój pomysł. Takie rozwiązanie znalazłam w sieci. Ale chciałam sprawdzić. To oryginał:

Moim zdaniem bardzo pomysłowe. Ostatnio recykling bardzo mi odpowiada. Małym kosztem można wyczarować fajne, użyteczne rzeczy. Swoim zdjęcia nie zrobiłam. Zrobię jutro. Pokażę Wam wolę przeżycia tych biednych listków. Sama jestem pod wrażeniem. 

To tyle. Trzeba iść spać. Jutro od rana "zwiedzanie" urzędów.

Na dziś:

QUEEN - Friends will be friends

Komentarz jest zbędny. To kawał mojego muzycznego serca. Pamiętam lekcję WOS w liceum, na której dowiedziałam się od przyjaciela o śmierci Freddy'ego. Rozpoczęliśmy dyskusję i wspominki, zupełnie olewając zastępcę dyrektora, prowadzącego lekcję. 

[168] Znów matura

To, że zdałam ją bez problemu już wiecie. Że się nie bałam też.
Ale nie wiecie, że nikt na mnie nie czekał. Nie było to żadne wielkie wydarzenie. Mój ojciec pewnie w tym czasie pił, matka w pracy, siostra miała 10 lat, więc pewnie co innego miała w głowie.
Z egzaminów wracałam z koleżankami i na nie też nikt nie czekał, bo tak wyszło. Oczywiście na wiele osób czekali roztrzęsieni ojcowie i matki, zapłakane, rozklekotane emocjonalnie.
Ja sama matury nie przeżywałam. W międzyczasie była zbiórka harcerska, jakieś wypady na ogniska, śmiechy-chichy ze starszymi kumplami., którzy kończyli już studia. To był fajny okres, mimo, że moje życie domowe waliło się w pył.
To był czas, kiedy mój ojciec żył już bardzo obok. Nie trzeźwiał i był raczej permanentnie nieprzytomny, z zaburzeniami pamięci. Każdy miał swoje sprawy, mama walkę z nim i swoje koleżanki, ja siostrę, maturę i egzaminy na studia. Pilnowanie, sprzątanie i marzenie, żeby się wyrwać w końcu stamtąd.
Matura poszła mi świetnie, pojechałam na egzaminy wstępne. Zdałam je równie spokojnie jak maturę, z egzaminu ustnego u jednej z większych kos (profesor, który później uczył mnie geologii) dostałam 4,5. Bo nie znając odpowiedzi na jedno pytanie...zagadałam profesora odpowiedzią na inne pytanie, przykładami i nazwami jaskiń tatrzańskich, które osobiście zwiedziłam rok wcześniej, podając szczegóły i opowiadając co wiem. Usłyszałam, że to najlepsze odpowiedzi ze wszystkich zdających. To było o mnie. Później wyszedł asystent, który podpowiadał ludziom i mówi, że tylko 4,5, bo ten gość więcej nie daje, bo na 5 to on umie i że mam być dumna. I byłam.
Zdałam wstępne, wróciłam do domu i zastałam obraz nędzy i rozpaczy. Wysłałam ojca na oddział odwykowy. Siłą. Prawie nakrzyczałam na lekarza wojskowego, że mają coś z nim zrobić, bo ja nie dam rady. Zabrali go na miesiąc. Wrócił odmieniony. Trzeźwy. Wtedy zapytał o maturę i dowiedział się, że dostałam się na studia, a geografię wybrałam, bo to on mnie zaraził miłością do tego przedmiotu. Znów rozmawialiśmy całymi wieczorami, po moim powrocie z pracy, graliśmy w kości, ulubioną grę ojca. Dostaliśmy od losu najfajniejsze 23 dni. Następnego dnia miał zawał. I nikogo nie było w domu. Znalazłam go jak wróciłam z pracy.
Kilka dni później wyjechałam z domu na zawsze. Przestałam tam mieszkać.
I ten stan trwa do dziś. To nie jest już mój dom.
Mój wyjazd połączył mnie, paradoksalnie, z moją siostrą. Zatęskniła w końcu za mną :) Do dziś mam jej listy.
Czy ja będę przeżywać maturę Kudłatej? Nie wiem. Pewnie nie. Do wszystkich jej egzaminów podchodzę spokojnie. Nie umiem bać się za nią. Ja po prostu wiem, że nie zdam ich za nią. Niczym jej nie pomogę. I ona też raczej emocji nie pokazuje. To taki sam luzak jak ja. Pewnie obruszyłaby się, gdybym jej powiedziała, że po nią przyjadę. Ale kto wie, kto wie..Może matura jednak nas obleci?


Na dziś:
Marylin Manson - Running to the Edge of the World

[167] Koniec.

Wszystko się kiedyś kończy. Dobra płyta. Chociaż płyty można słuchać w kółko. Włóczka się kończy. I tu już się nie da od początku, bo pruta jest niefajna. Babka ziemniaczana też się kończy. Chmurzasta pogoda. I deszcz. I zima. Herbata, kasa, mleko, papier toaletowy. Spokój, cisza i cierpliwość. A poza tym wszystkim kończy się długi weekend. Moje pisanie też się pewnie kiedyś skończy, ale na razie się nie zanosi, więc to nie o tym.
Skłamałam. Herbata to mi się nie skończy chyba nigdy. Zapasy mam takie, że z braku herbaty świat mi się nie zawali.
Kończy się długi weekend. I bardzo, że tak Wam powiem, dobrze. Cieszę się.
Cieszę się też, że dopiero dzisiaj ciepło jest. Nie musiałam nigdzie wychodzić. Raz, że nie miałam czasu, dwa, że mi się nie chciało.
Właściwie to nie chciałam o tym też.
Od jakiegoś czasu walczę z własnym poczuciem wartości. Ten weekend też był pełen przemyśleń i zastanowień. Doszłam do kilku wniosków. Myślę, że bardzo dla mnie ważnych. Zaczęłam zastanawiać się co jest ważniejsze w życiu. Wygląd? To jak mnie widzą inni? Wiadomo, pierwsze wrażenie jest pierwsze i nie da się go nadrobić drugim. Ale co na to pierwsze wrażenie się składa? Strój? Kiepsko. Dla mnie liczy się wygoda. Więc najczęściej zobaczycie mnie w dżinsach, trampkach i koszuli w kratkę lub t-shircie. Dla mnie najważniejsze jest, że jest wygodny i czysty. Zapach? Hm. Lubię pachnieć dyskretnie. Nie znoszę chmury zapachu, która unosi się za człowiekiem, czy to kobietą, czy mężczyzną. Odrzuca mnie od takich ludzi. I choćby to była najwyższa półka, te perfumy, czy wody kolońskie, to mało mnie to obchodzi. Zapach ma być tajemnicą, takim balansowaniem na granicy intymności. Niestety, dużo ludzi, obojga płci, uważa, że jeśli nie będą pachnieć z 20 metrów, to niedobrze. A mi się robi niedobrze zwyczajnie, jak czyjś przesadzony zapach mnie dogania, bądź wyprzedza kogoś, kogo będę mijać za 2 minuty. Tak więc po zapachu poznają mnie tylko ci, co podejdą blisko. Dodatki? Torebek chronicznie nie znoszę. Nie znoszę i już. Wolę plecaczki, plecaki i już. Ważna jest dla mnie wygoda, więc ręce muszę mieć wolne. Może szelki, jakiś pasek. Biżuteria? Tu prym wiodą kolczyki. Mam ich 5. Na razie każdy z innej parafii, ale to też mi pasuje. I jestem pierścionek - obrączka. Nie ta ślubna. Nie mam nawet zegarka, i to mnie trochę boli. Rzemyki. Plecione, kolorowe bransoletki.
Tyle o mnie. Jak widać nie wyróżniam się z tłumu raczej.
Ale nie to wszystko jest dla mnie ważne, kiedy patrzę na człowieka. Ważna jest jego twarz. I to nie jej fizyczność, zmarszczki, kolor oczu. Raczej to, czy się uśmiecha. Jak patrzy na świat. Czy słucha. Jak słucha. Co i jak mówi.
Niesamowicie irytują mnie ludzie, którzy nie słuchają innych. Zwykle wtedy przerywam w pół zdania. I już nie mówię nic. Wierzcie mi, większość z takich rozmówców nie orientuje się nawet, że przestałam mówić. Kiedyś takie zdarzenia wpędzały mnie w poczucie, że jestem nic nie warta, skoro nawet słuchać mnie nie chcą. Ale szybko przekonałam się, że jest mnóstwo ludzi, którzy słuchają. Rozmawiają, dyskutują, chcą rozmów ze mną. Próbowałam policzyć ile razy zdarzyła mi się taka nieprzyjemna sytuacja. Niewiele. Nieznacząco. Marginalnie. Każda była niemiła, ale to jakieś setne promila.
Owszem. Czyste ciuchy, minimalny zapach. Zadbanie, ogólnie mówiąc. To tak. To jest ważne, kiedy patrzę na drugiego człowieka. Ale przede wszystkim jego dusza. A tej nie poznam po wyglądzie. Nie powie mi o niej wzrost, waga, buty na obcasie, kapelusz, ani długie paznokcie.
Więc kiedy mnie spotkacie, będę się uśmiechać. Nie rozgadam się od razu. Nie umiem. Muszę pokonać najpierw dystans. Ale kiedy to się stanie, będę gadać.
Moje poczucie własnej wartości zaczęło nabierać znaczenia, kiedy odnalazłam siebie. I nie jest to posiadanie rzeczy. Nie jest to status materialny. Nie jest to idealna sylwetka, bo do niej mi dużo, bardzo dużo jeszcze brakuje. Nie są to markowe ciuchy, bo takie mnie nie interesują. To pewność, że realizuję siebie. Że dążę do poukładania mojego świata według własnego porządku. To dążenie do spełnienia.
A dzisiaj trafiłam na post o poczuciu wartości. Warto go przeczytać: poczucie własnej wartości. Ja plasuję się na wyższym poziomie hierarchii potrzeb. A Wy?


Na dziś:
Nazareth - Dream On
Kolejny wspominkowy zespół. Melodia, która towarzyszyła mi w młodości. W tej wczesnej, bo obecna młodość, ta dojrzewająca, trwa w najlepsze :))))

[166] Look of love

Ciekawe kto zgadnie co teraz robię. Pewnie nikt. Słucham sobie LP3. Listy na trójce. A look of love w wykonaniu ABC jest motywem przewodnim.
Nastąpił wybuch wspomnień. Kiedy nagrywałam na kasetę 500 notowanie, smażyłam z ludźmi, którzy ze mną okupowali kuchnię, najbardziej przyjazne miejsce każdego mieszkania, w którym się spotykaliśmy, placki ziemniaczane. Bo my placki, frytki, albo pizzę robiliśmy. Ale placki robiłam ( i robię zresztą) rewelacyjne. Na wspomnienie placków, wybrałam wczoraj wersję trochę inną, upiekłam mianowicie babkę ziemniaczaną. To taki smak z dzieciństwa. Moja babcia taką piekła i moja mama. Mama to rzadziej, bo nikomu nie chciało się ucierać ziemniaków. Ale kiedy tata przywiózł z Niemiec dostawkę do miksera, poezja! Szybko, sprawnie i pysznie. Teraz to korzystam z robota który też to robi.
No więc babka wyszła przepyszna. Trochę pieprzna, ale to dobrze.

Słucham sobie listy i wspominam. Dzisiaj jest już 1631 notowanie. Wspomnieli 631 z kwietnia 1994 roku, 1000 notowań temu. Na drugim był Aerosmith i Amazing. A ja w  maju tamtego roku wybrałam się na ich koncert do Warszawy, na stadion Zawiszy. Pojechaliśmy we czwórkę. Było bosko. Jako support grała IRA i Extreme. To chyba najbardziej znany utwór:

Z tamtego dnia pamiętam koczowanie pod Empikiem, w celu uzyskania autografów, ale nie przeszłam weryfikacji ochroniarzy, gdyż wyławiali z tłumu tylko te osoby, które chcieli. Za to w nagraniu z relacji z całego wydarzenia, puszczanym w TVP, mignęła gdzieś moja wściekle czerwona kurtka, która była doskonale widoczna z daleka. Na koncercie na scenie z Tylerem była, obecnie,  Hanna Lis i tłumaczyła co też Steven mówi do nas. 

Mam do dzisiaj kasety, które kupiłam wtedy przed całą akcją w Empiku, zanim wyprosili wszystkich. A żeby mieć utwór Dream on, kupiłam ścieżkę dźwiękową do Last Action Hero. I pomyśleć, że ten utwór ma tyle lat co ja..

To ja w takim razie słucham dalej. I wspominam. I ...I w ogóle :)

Na dziś: 

Ania Dąbrowska - Trudno mi się przyznać

Ani kibicuję od jej pierwszej płyty. Bardzo lubię jej głos. Bardzo. Cieszę się, że pokazała, że można brać udział w komercyjnym Idolu, a potem pójść swoją drogą, nie dać się machinie firm fonograficznych, które, niestety, promują u nas kiepskie teksty i kiepskie melodie. 

NA PROŚBĘ FRAU BE
Przepis na babkę :)
Ostrzegam, to moje widzimisię.

2 kg ziemniaków - obrać i utrzeć, oraz odsączyć. Przez chwilę.
1 cebula - utrzeć i dodać do odsączonych ziemniaków, po uprzednim wrzuceniu ich do jakiejś miski. Ja odsączam na sicie.
2 jajka
2 ząbki czosnku - jak ktoś lubi, jak nie można bez. Ja dałam 3
4-5 łyżek mąki - czubate. Tak, żeby cała masa miała konsystencję jak ciasto do placków ziemniaczanych. Ja lubię dość mokre to ciasto, więc nie odsączam za bardzo. Trochę tylko.
można dodać: szynkę, kiełbasę, mięso jakieś, usmażone.
przyprawić czym się lubi. Ja solę, pieprzę, dodaję trochę przyprawy do ziemniaków.

Wszystko powyższe wymieszać razem.
Blachę, albo naczynie żaroodporne wysmarować i wysypać bułką tartą i wlać całą masę.
Piekarnik nastawić na 180-200 stopni i piec ok. 70-80 minut.

Reklamacji nie uwzględniam.
Kiedyś w przepisie na makowiec japoński zapomniałam podać ilości maku, więc wybaczcie :D

[165] Jest dobrze

Długi majowy weekend mija, jak większości rodaków, pracowicie. Nie nie, nie kopię w ogródku, nie remontuję domu, ani nie grilluję nawet. Ja sobie dziergam. A jak dziergam, mam mnóstwo czasu na rozmyślania. I to czasami wcale nie jest dobre. Bo czasami jak się człowiek za dużo zastanawia nad niektórymi sprawami, to wyciąga wnioski, wymyśla scenariusze i mimo woli popada w czarnowidztwo..
Ja się tak łatwo nie poddaję i dlatego umówiłam się na pogaduszki na skypie. Dzieci nie ma, chata wolna, można pogadać na głos i nie szyfrem.
Wczoraj miałam zajęte ręce i głowę. Oraz narząd mowy. Okupowałyśmy skype'a kilka godzin. Z jednej strony nerw, bo cholerstwo miało przeciążenie, gdyż 7/8 społeczeństwa postanowiło zawiesić się na łączach, a nas trafiał szlag niemały, gdyż powtarzać się trzeba było i komunikować na dwa sposoby, pisemnie też. Z drugiej strony fajnie, bo można robić coś w tym samym czasie i spędzać miło czas. A ja, taka sierotka, sama jedna jak palec, pilnuję kapiących rur u przyjaciółki, tęsknię, gadam do królika z nudów, i dzięki za technologię, bo dzięki temu mogłam się powyzewnętrzniać żywemu człowiekowi. W międzyczasie, gdyż podzielność uwagi mam wrodzoną, wydziergałam kilka rzeczy, wymyśliłam wzorek, obmyśliłam kolory i dzisiaj będę dalej szaleć. Zobaczymy co społeczeństwo na tę piękną iście wiosenną pogodę, czy znów sieć będzie odmawiać posłuszeństwa, czy może jednak pozwoli konwersować całymi zdaniami.
A ja się tak zastanawiam, skąd żeście wzięli wizerunek wiosny: słoneczny, cieplutki i idealny. Wiosna to przecież okres wzrostu wszelkiego rodzaju zielska i zieleniny, jadalnej i niejadalnej. A do tego potrzeba i deszczu i słońca i wszystkiego po trochu. Więc skąd to kręcenie nosem na deszczyk wiosenny? Na zimno, przymrozki? Przymrozki i na Zimną Zośkę są. Skąd to narzekanie u ludzi? Taki temat zastępczy, jak nie ma na co narzekać to ponarzekamy na pogodę? Pogoda jakby niezależna od nas. Nic nie poradzimy. Więc jeśli nie da się nic poradzić, zmienić (oprócz zmiany miejsca zamieszkania), to po co zaprzątamy sobie tym głowy? Kończąc temat meteorologiczny, powiem tylko, że czasem wiedza jest mecząca. Szczególnie jak chce się przekazać ją dalej, podaje się fakty, dowody, człowiek mówi, czego się nauczył, co wie i co nie jest przekazem z gazet lub telewizji, ani internetu, ale i tak wszyscy wiedzą lepiej...
Mi od narzekania jest ciężko. Dawno porzuciłam ten proceder. Dawno to znaczy jeszcze przed dinozaurami. W mojej młodości. Wcale nie jest fajniej jak się na coś narzeka, cokolwiek by to było. Mnie przytłaczają ludzie, którzy ciągle marudzą. Co by się nie działo w ich życiu. Staram się unikać takich relacji. Kiedy słyszę narzekania przykładam to do siebie. I wierzcie mi, często cieszę się, że mam tak dobrze. Ciężko, biednie, ale dobrze. Bo zamiast mówić wszystkim jak to jest mi źle, staram się coś z tym robić. Czasem mi się wyrwie, owszem, szczególnie, kiedy zaczynam kręcić się w kółko i nie wiem co dalej. Ale zaraz znajduję jakiś malutki punkt zaczepienia. I jest mi zwyczajnie wstyd, że powiedziałam komuś o swoich problemach.
Tak więc nie narzekajmy. Wcale nie z powodu, że inni mają gorzej. To nie jest żadnym pocieszeniem, ani też nie należy na takim założeniu poprawiać sobie humoru. Nie narzekajmy, a zmiany zacznijmy od siebie.
Ja przynajmniej tak robię.
Dobrze, koniec moralizatorskiego tonu, idę dziergać i obserwować królika, który zwiedza kąty. Tak profilaktycznie go poobserwuję, żeby zdążyć w razie czego uratować jakiś mebel, albo karton.

Na dziś:
Proletaryat - Jak ptak
Kolejny świetny głos na polskiej scenie rockowej, metalowej, punk-rockowej. Jakby ich nie zakwalifikować, teksty mają ponadczasowe.

[164] Odliczanie

Są takie rzeczy, które chciałabym opisać. Problem w tym, że ja je czuję, ale nazwać nie potrafię. Gdzieś tam wibrują na granicy nienazwanego. To same dobre rzeczy. Przeczucie, że zdarzy się coś fajnego.
Takie ameboidalne plamy w podświadomości. Nabierają kolorów i kształtu w procesie dojrzewania. Tak jakby doklejały się malutkie, fajne rzeczy do nich. Wyłania się całość. Ale opędzam się od precyzowania na siłę efektu końcowego. Czekam cierpliwie.
Trochę przypomina to mapę myśli.
Może nawet to jest moja mapa. Dopisuję do niej ciągle swoje obserwacje. A ponieważ jestem optymistką, proces ten dotyczy samych dobrych rzeczy. Zresztą, ja każdą rzecz zmieniam w taką, która przynosi mi jakiś plus. Nawet złą.
Wydaje mi się, że w taki sposób realizują się moje marzenia. Ale też rzeczy niesamowite, które spadły na mnie zupełnie nieoczekiwanie, ale przyjęte z wielką radością. Czasem trwają długo. Czasem są szybko realizowane. Czasem muszę poczekać, żeby dokładnie wiedzieć, na co czekam. A czekam na kilka spraw. Jedne już się dzieją i mimo tego potwornego czekania i odliczania już wywołują mój uśmiech. Inne składają się od zeszłego roku i już dałam się wciągnąć w końcowy proces tworzenia. Przejmuję pałeczkę, otworzył mi się umysł i mam ogromne plany i mnóstwo pomysłów. I wiem, po prostu wiem, że wszystko się uda.
Jest jeszcze jedna sprawa, która się zbliża.
Maj będzie bardzo obfity w realizację marzeń i zdarzeń.
W maju mam nadzieję skończy się ponad półtoraroczny proces rozwodowy.
W maju zacznie się wiele ciekawych projektów, które mam zamiar zrealizować.
W maju nie będę miała na nic czasu.
W maju będzie tak jak lubię.
W maju...
TO JUŻ!!!


Na dziś:
Europe - The Final Countdown
W tej wersji zakochałam się ostatnio (cierpliwie znieście początkowe gadanie Tempesta).  Oraz utwór adekwatny. Bo odliczam, bardzo odliczam, ciągle odliczam....

[163] Bałagan, albo Zawieja w Michigan

Nie nie, nie bójcie się. Wiosna pełną gębą, jakby kto pytał. Od dwóch dni pada. I nie żebym narzekała, nie nie. Stwierdzam fakt.
Zawieja stąd, że tak mi się SDM ostatnio zaplątał między inne muzyczne ekstazy.
Stare Dobre Małżeństwo na zawsze gości w mym muzycznym sercu i nie przepędzi go nikt.
I tak, przy okazji słuchania powyższego, wspominając wszystkie ogniska harcerskie, zaczęłam szukać jednego papierka. Ważny mi on był, bo to mus deklarację złożyć, a że leniwiec jestem to przez internet. A na ostatnią chwilę, bo zwrotu nie mam, więc wisiało mi, szczerze mówiąc. Ale papierek zeszłoroczny znaleźć musiałam, bo tam takie podchwytliwe pytanie jest.
No to kopałam. W dwóch papierowych pudłach. Znaczy takich przeznaczonych na papiery. Porządku tam nie ma żadnego, z powodu mojego niezdecydowania i przenosin, przemieszczania, grzebania w nich i szukania co rusz czegoś nowego. Nie żeby ten stan trwał ciągle i zawsze. Nie. Ja go zmieniam. Ewoluuje. Nie przejmuję się nim, gdyż posiadam pamięć fotograficzną. I gdyby ktoś zapytał o to gdzie mam, dajmy na to, zaproszenie na pasowanie na ucznia (tak, ciągle mam zaproszenie na moje pasowanie) to dokładnie opiszę gdzie ono jest.
No i szukałam. Ponieważ ostatnio składałam różne papiery w różnych instytucjach, wszystko się wymieszało. Wiedziałam mniej więcej gdzie interesująca mnie makulatura zalega, ale..diabeł ogonem nakrył. Chociaż czort to by sobie kopytka obtłukł, bo tam mam jeszcze karton z muszelkami z Adriatyku. I stare pieczątki. I szelki młodego, bo tak mi się podobają.
Wierzcie mi, przejrzałam te pudła po trzy razy. Zrezygnowana usiadłam do sudoku, poziom najtrudniejszy, żeby ochłonąć. Jak skończyłam, pomyślałam, że nie ma bata, znajdę, choćbym miała sto razy przewalić to wszystko. No i znalazłam. Tam, gdzie od początku przypuszczałam, że jest. Tylko że się podłożyło. Rozliczyłam się z fiskusem. Zdążyłam.
Solennie sobie postanowiłam, że wywalę pity z 1994 roku. I  trochę nowszych. Że poukładam wszystko.  Mam długi weekend, dużo czasu, dam radę.

Wczoraj rozpoczęliśmy sezon rowerowy. Miałabym dla Was fotki, ale tak się złożyło, że ktoś nie naładował baterii, nie powiedział o tym, i tak mamunia nosiła torbiszcze z aparaciskiem, a ciężkie to w cholerę, bo nie chciało się wracać, jak się okazało, że zdjęć nie będzie. Taki los. Ale wygodna jestem. Zaciągnęłam Młodego na taki plac, gdzie ławeczki są, dużo ścieżek, plac zabaw, i sobie jeździł pod dyktando mamuni, która na ławeczce odpoczywała po dźwiganiu.

Na dziś:
SDM - Z nim będziesz szczęśliwsza
To też kawał mojej historii. Trzeba było wierzyć!!!!!

[162] Przemyślenia

Lubię kiedy książka, którą czytam, ma w sobie coś. Kiedy daje wyprostowanie myśli, zrozumienie, pokazuje drogę, albo tłumaczy mi coś. Takie cenię najbardziej. 

Kiedy trafiam na powieść, która opisuje mechanizmy tak częste w życiu każdego z nas, dociera do mnie, że nie ma nic wyjątkowego w tym, co stało się w moim życiu. Tylko ktoś to po prostu opisał.

"Miło było oddać komuś innemu kontrolę, choćby tylko na chwilę."

Chwila trwała stanowczo za długo.

"Miło było zostać tą, którą ktoś się opiekuje, zamiast ciągle opiekować się wszystkimi wokół."

Pozornie tak było. Tylko pozornie. Złudzenie zasłoniło cały spektakl. 

"Sprawa jest jeszcze gorsza. Nie zauważasz tego wszystkiego, co widzi reszta świata, ponieważ całą uwagę skupiasz na postrzeganiu go jako ptaszka ze złamanym skrzydłem, którego możesz uleczyć...(...) Istnieje pewien problem ze zranionymi ptakami (...) pewnego dnia od Ciebie odlecą."

Tak kończy się zazwyczaj związek, który nigdy nie powinien się zadziać. Opiekowany podziobie opiekującego. 

Całe szczęście to już przeszłość. Mnie nikt nie musi leczyć. I nikim ja się leczyć nie muszę.

Jestem w połowie. Jodi Picoult znów mnie oczarowała. Chciałabym tak jak ona umieć opisać słowami to co się działo, dzieje i będzie działo. 

Idę sobie popłakać dalej. 

Cytaty: Jodi Picoult "Jak z obrazka"

Na dziś:

Alison Moyet - Is this love

Przypomniałam sobie o niej ostatnio. 

Zna ktoś odpowiedź na to pytanie?

[161] Media

Dzisiaj byłam świadkiem "ciężkiej" pracy. Stałam sobie w oknie dobre 15 minut. I podziwiałam. Panowie wymieniali górną warstwę piasku w piaskownicy. Tak jakby nie mogli dolnej. Koty i tak zaraz przyjdą, jest taki jeden srebrny, który zawsze załatwia się na środku piaskownicy. A ja wtedy mam ochotę walnąć z jakiejś procy. I mam w nosie, że się to komuś nie spodoba. Kot jest domowy.
Ale nie o kotach chciałam.
O dwóch panach, którzy pracowali tak, że aż. Każde przywiezienie piasku w łyżce od spychacza, a było tych razów trzy, kończyło się kilkunastominutowym posiedzeniem na ławeczce. Zupełnie tak, jakby panowie nosili ten piach w workach. Na plecach. Kiedy znudziło mi się patrzenie przez okno w kuchni, poszłam po aparat, wyszłam na balkon i pstryknęłam kilka fotek. A że balkon jest w dość akustycznym miejscu, efekt był piorunujący. Panowie rozejrzeli się i ruszyli do pracy! Nie ma to jak dźwięk migawki!

tu panowie zaczęli się rozglądać :)

I tym sposobem przekonałam się, że media mają jednak siłę.
Poza tym, będąc dzisiaj na Radzie Rodziców, rozmawialiśmy z dyrektorką o stworzeniu klasy sportowej w gimnazjum. Propozycja pani dyrektor była taka: petycja, przedstawiciele i do urzędu do działu oświaty. Na co ja, oczywiście musiałam, bo jakże by inaczej, rzuciłam teatralnym szeptem: a zaraz potem do tvn24, Uwagi, albo innego programu i sprawa załatwiona.
Nie wiem dlaczego niektórzy wokół mnie parsknęli śmiechem.
A jeszcze z poletka szkolnego. Wiecie, że niektórzy rodzice są pokopani? Potrafią wynająć adwokata, żeby walczył z dyrekcją na drodze sądowej o cofnięcie nagany... I to słusznej nagany.
Ludziom się poprzewracało.

Na dziś:
Lady Pank - Kryzysowa narzeczona
Kawał dobrej muzyki.

[160] Nie śmiej się kobieto z innej kobiety!

Śmiałam się z Frytki! Śmiałam, że o synu zapomniała!
Kpiłam z tego, że może jeszcze zapomni się ubrać.
Pamiętajcie!!! Przysłowia mądrością narodu!
Teraz nastąpi bicie się w piersi (chociaż wolałabym nie).
Bo ja też zapomniałam o synu. Znaczy częściowo. Wczoraj.
Dziecko zachciało parówki na kolację. Proszę bardzo! Wsadziłam na talerzu do mikrofalówki i...
Brzdękło, co miało nie brzdęknąć. Mikrofalówka działa przecież. Ale kogo to obchodzi. Znaczy mnie nie obeszło, bo głowa myślami zupełnie w innej części domu, mianowicie w miejscu, gdzie komputer stoi, a ja oglądałam inspirujące rzeczy, a także... gadałam jednocześnie na dwa okienka, plus ... plus jeszcze inne plusy, dwie przeglądarki i takie tam.
W każdym razie, czas na kolację jeszcze był, mało przytomnie zapytałam Młodego, czy zje kanapki na kolację, więc zrobił je sobie sam, bo tak lubi. Ja zrobiłam mu tylko herbatę, po czym udałam się ponownie do warsztatu (tego miejsca z komputerem), gdzie biurko zastawione jest mnóstwem fajnych rzeczy i klawiaturą, i tyle.
W między czasie musiałam pogonić Młodego do mycia, ubierania się w piżamę, zgaszenia światła, bo namiętnie czyta wieczorami, rankami i w dzień (ostatnio Pchłę Szachrajkę), po czym dokonawszy tych czynności, oddałam się różnym pracom, łącznie z rozmowami sieciowymi.
Później poszłam spać, sny miałam piękne...hehhhh...ale nie o snach miało być. Wstałam rano, Młody po porannej lekturze zażądał musli z mlekiem, które to podgrzewam mu w mikrofali.
Jakże się zdziwiłam, kiedy znalazłam w niej talerzyk z...parówkami. Do zostawiania w środku kubków z mlekiem tendencję ma raczej Kudłata i już chciałam dziewczę obudzić, kiedy przez głowę mi przeszła myśl: to przecież ja!
Jako żywo przed oczami stanął mi odjeżdżający samochód Frytki i jej syn ze zdziwieniem w oczach...
Chyba zrobiłam się czerwona i chciałam to ukryć przed światem, ale w sumie czemuż nie sprzedać swego przypadku dalej? A nuż ktoś się zaśmieje i klątwa pójdzie dalej!

Na dziś:
Obywatel G.C. - Przyznaję się do winy
Znów nie wchodzi film. Częstujcie się linkiem.
Ciechowski niezmiennie, zawsze, na każdą okazję...

[159] Taki dzień jak dziś...

Lubię takie dni jak dzisiaj.

Słońce, ale nie za gorąco.

Lekki wiaterek..

Las..

Mam go na wyciągnięcie ręki...

gdyby nie to, że słyszałam stukanie w pień, mogłabym pomyśleć, że to bóbr, takie wióry leciały. Dzięki nim lokalizacja okazała się łatwiejsza niż z GPS-em

i żaby...

Musiałam wyłowić sobie osłonkę od obiektywu, ponieważ zachciało jej się pływać. Dobrze, że żaby zainteresowane nie były. Byłam tak blisko! Mogłam jakiegoś pocałować, a nuż czeka tam na swą księżniczkę :))

Natknęłam się dzisiaj na tę reklamę. Od zawsze podobają mi się reklamy Dove. 

Ta jest poruszająca...

Na dziś:

Testament - Return to Serenity

Nosi mnie ta muzyka. Nosi mnie jej melodia, rytm, słowa...

[158] Istoty ulotne

Tak siedzę, i czytam, i w głowie mi się nie mieści, jacy niektórzy ludzie są ograniczeni. Własnym przeświadczeniem o nieomylności, wszechwiedzy i byciu ponad innymi. A także, a może przede wszystkim o anonimowości w sieci.
Jeśli ktoś myśli, że wystarczy założyć n kont na blogerze, każde z innym nickiem, i nikt go nie pozna, ba! nie domyśli się nawet, że to jedna i ta sama osoba, to powiem szczerze, ogarnia mnie śmiech. I współczucie. Bo w takim wypadku komuś zabrakło wyobraźni. I nie jest ważne, czy konto jest zarejestrowane, ale ma ukryty profil, czy nie jest i podpisuje się ktoś najsłynniejszym nickiem świata, znanym od wieków. I nie jest też ważne, czy to bloger, wordpress, blox, bloog, interia, onet, czy jakakolwiek inna platforma. Może się zalogować w każdym miejscu inaczej, mniej lub bardziej wymyślnie, może kręcić, zmieniać i udawać.
Ale takiemu komuś brakuje wyobraźni. W sieci światowej każdy ma "odciski palców". Zostawia za sobą ślad, który wyśledzić, dla przeciętnego znawcy, a za takiego się uważam, to naprawdę niewielki wysiłek. Bo być może wykształcenia informatycznego nie mam, ale używam sieci od 1991 roku, kiedy to powstawała sieć akademicka na politechnice, posługiwałam się dosem oraz pierwszymi językami programowania, pisałam sobie na przykład programy w pascalu, potem w c++. Zapewne nie każdy wie co to, ale nie mam zamiaru teraz tego tłumaczyć. Stworzyłam też sobie sama w 2001 roku stronę internetową, na próbę. Każdy detal, baner, kolor, czcionka, obraz był wygenerowany przeze mnie. Stworzony od a do z. Lubię wiedzieć, lubię potrafić coś zrobić sama, czy to jest wymiana akumulatora w samochodzie, czy znalezienie kogoś w sieci.
Wyszukanie IP, czyli tego śladu, jest pestką. Niektóre programy pokazują je w powiadomieniach. Niektórych trzeba poszukać w kodzie html. Niektóre można śledzić w sieci.
Ale powiem Wam, że zupełnie nie potrzeba się wysilać. Wystarczy przeczytać komentarze, by zorientować się, kto je pisał. Styl, forma wypowiedzi jest tak samo niezmienna jak odcisk palca.
I już wiem, jakie ten ktoś ma IP, z którego jest miasta. Znam też dostawcę internetu. Wystarczyły dwa kliknięcia.
Ponadto, jestem osobą pamiętliwą. Pamiętam szczegóły. Potrafię też wyciągać wnioski. Analizuję i jestem dobrym szpiegiem. Z tym, że niektórym się wydaje, że są błyskotliwi, natomiast zostawiają po sobie wszędzie trop. Czasem takiego kogoś zdradzi słowo.
Nie będę moderowała komentarzy, ani wstawiała weryfikacji obrazkowej. Nie o to chodzi. chce tylko, żebyś, trollu, wiedział, że ja wiem. To mi w zupełności wystarczy. Gryź się ze swoim malutkim poczuciem wartości sam. Kiś się w swoim własnym sosie, bo nie zamierzam więcej poświęcać Tobie czasu. Jeśli sprawia Tobie przyjemność dokopanie komuś, bo wydaje Ci się, że jesteś nierozpoznawalny, to kop. Znam takich, którzy zaliczyli sieciowy, a co za tym idzie i realny ostracyzm. Właśnie za trollowanie i stalking.
Wydawało się tej osobie, że jeśli wszędzie będzie anonimowa, albo będzie zmieniać nicki, będzie niezwyciężona. A tu figa. Wszystko wyszło na jaw. I ta osoba jest najbardziej poszkodowana. Nie ci, po których jeździła bez opamiętania.
I Tobie, drogi trollu, życzę tego samego.

A to specjalna dedykacja:
Oddział Zamknięty - Bobby X

[157] Zakwitną niedługo kasztany.

Już za chwilę matura.
Swoją wspominam z lubością. Nie bałam się, nie przejmowałam, nie przeżywałam. Całkiem serio. Podeszłam do matury jak do większej klasówki.
Z matematyki to nawet napisałam trzy matury. Jedną za siebie, drugą za liceum ekonomiczne, a trzecią za technikum rolnicze. Bo wszyscy pisaliśmy w jednej sali.
Przekręty maturalne pewnie jakieś były, ale nie brałam udziału. Ściągi miałam, na każdy egzamin,  pochowane w kieszeniach żakietu, ale żadnej nie wyjęłam. Z dwóch powodów. Po pierwsze, pisząc je, nauczyłam się ich na pamięć i raczej były tylko usystematyzowaniem mojej wiedzy, po drugie nie umiałam nigdy ściągać. Zawsze wydawało mi się, że wszyscy mnie widzą, zauważą i będzie większy wstyd, niż zwyczajnie oblać. Ściągi były dla mnie takim kompendium wiedzy, spisywałam na kolorowo definicje, wzory, przykłady, po to, żeby moja pamięć fotograficzna miała co pamiętać. Dlatego też zeszyty zawsze były odpowiednio prowadzone. Do dzisiaj pamiętam ryciny Konarskiego, Kołłątaja i Staszica na marginesie w zeszycie historii z podstawówki. Albo opracowane tematy, wraz z konturami map, w zeszycie do geografii, też z podstawówki.
W każdym razie matura to był pikuś, na tym koniec chwalenia się.
Za to studniówka, to była masakra. Czułam się jak wyżęta, ale najpierw przejechana walcem. Zrozumiałam, co to jest ból całego jestestwa. Tego fizycznego. Jeśli mogła boleć mnie jakaś kosteczka to na 100% mnie bolała. Każdy mięsień. Każda cząstka ciała. Wszystko zaczęło się po wejściu do szkoły. Wcześniej nie miałam żadnego przeczucia, że coś się dzieje, najdrobniejszego objawu.
Cały, prawie, czas przesiedziałam przy stole. Koleżanka poratowała mnie swetrem. Buty po polonezie zmieniłam na kozaki. Wzrok mi się plątał i to bynajmniej nie po trunkach. Nie mogłam opanować klekotania żuchwy o szczękę.
Kiedy mój kolega wyciągnął mnie na parkiet, a mieliśmy niejeden układ przetańczony, niejedną imprezę w nogach i z zamkniętymi oczami mogłam z nim szaleć na parkiecie, bez strachu, że mnie zrzuci, nadepnie, albo że ja mu coś zrobię (miałam takich trzech tancerzy na podorędziu), ledwo zginałam kolana, żeby zejść po schodach do części tanecznej. Domyślałam się, że tak muszą czuć się nienaoliwione roboty. W każdym razie stałam na parkiecie siłą woli, bo sił witalnych nie miałam, a kolega dawał czadu, obtańcowywał mnie z każdej strony. Pamiętam, że miałam siły się śmiać, bo skakał nawet po oknach, aczkolwiek był to obolały śmiech.
Wróciłam po jednym tańcu do stołu, gdzie niezmiennie tkwił, wtedy chłopak, później mąż, teraz eks. Ponieważ cała impreza nagrywana była kamerą, dostałam później kopię, zresztą pół miasta ją znało. Dzisiaj popłakałabym się ze śmiechu i właściwie to poszukam chyba u znajomych, może ktoś przegrał to cudo na płytę. Co prawda złożone tam wyznanie, lekko się, co ja mówię - bardzo się zdewaluowało, ale było, dowód rzeczowy jest. Mogę go wszak zrzucić na karb paskudnej grypy oraz półprzytomności.
Wytrzymałam jakoś do kabaretu o północy. Potem zniknęłam po angielsku, a w domu zgarnęłam wszystkie kołdry i koce jakie miałam. Udało mi się rozgrzać dopiero następnego dnia koło południa i tak przespałam cały weekend.
Dzisiaj jak oglądam zdjęcia nigdy bym nie powiedziała, że byłam chora. Dlatego ciekawa jestem tego nagrania. Chciałabym się pośmiać z siebie i innych, z tamtych czasów.
Z wieloma osobami mam kontakt. Może by tak zorganizować jakąś imprezę? Jedna, z klasą z podstawówki już się organizuje. Czemu by nie zrobić tego z liceum?
I to jest dobry pomysł na wakacje.

Na dziś:
Midnight Oil - Blue Sky Mine
To była jedna z kapel, których słuchałam. Do dzisiaj mam ogromny sentyment. I kasetę :)

[156] Nudny tekst o dzieciach

Tak jak z odchudzaniem i ogródkami, tak wyroiło postów o dzieciach i konsekwencjach wychowywania.
Idę z prądem, czasem dla odpoczynku daję się ponieść.
Dzieci są różne. Jedne mają nadmiar energii, inne wręcz odwrotnie. Jedne są ułożone i grzeczne, inne mają milion pomysłów na godzinę i buzie im się nie zamykają.
Definicja dziecka niegrzecznego? Nie wiem. Z góry ostrzegam. Czy jest nim takie, które lata, krzyczy i zwyczajnie wytraca energię? Nie wiem. Czy takie, które zanurzone we własnym świecie nie zwraca uwagi na polecenia rodziców? Nie wiem. Czy takie, które ma w nosie rodzicielskie upominanie? Tego też nie wiem. Dla mnie niegrzeczne jest takie, którego nikt nie uczy, jak powinno się zachować. Co wolno, a czego nie.
Według mnie to wina rodziców.
Dziecko jest człowiekiem i jak do człowieka należy się odnosić. Nie jak do naszej własności. Musi znać konsekwencje i ponosić kary. I bynajmniej nie mówię o laniu. Choć czasem, wierzcie mi, moja bezsilność sięga zenitu i mam ochotę pierdyknąć w przemądrzały łeb. Tyle, że przemądrzały jest przez mnie. Było gówniarza uczyć? To teraz mam.
Ale nie jest niegrzeczny. Czasem zamarudzi przy ubieraniu i jak mnie szlag trafia to wrzasnę. Czasem ma długie ruchy, a tu trzeba lecieć, to też muszę pogonić. Czasem strzeli focha, że tak szybko po niego przyszłam. Ale nie robi mi scen w sklepie, że coś chce. Nigdy w życiu nie miałam problemu z wytłumaczeniem dlaczego mu nie kupię tego czy tamtego. Zawsze się pilnuje i zadaje milion pytań.
Młody miał w przedszkolu kumpla. Trzymali się razem: Młody ułożony, słuchający, grzeczny i poważny, kumpel - problemy z wymową, bardzo poważne, a ponieważ nikt go nie rozumiał, wściekał się i lał inne dzieci, nie słuchał pani i każda sytuacja była dla niego stresowa. Ale Młody z nim rozmawiał. Rozumiał jego półsłowa, dźwięki jakie wydawał, bronił. Kiedyś na podwórku kupiłam im lody. Patrzę, kumpel papierek sru na ziemię, butelkę po piciu tak samo. Zawołałam chłopięta i mówię: pamiętacie zajęcia o ochronie środowiska? I potoczyła się opowieść. Bez wskazywania: TY RZUCIŁEŚ MASZ PODNIEŚĆ. Chłopaki na zmianę mówili co pamiętają. I w końcu kumpel wstał, podniósł butelkę, papierek, i jeszcze dodatkowe inne i wrzucił do kosza.  Może miałam więcej cierpliwości i czasu. Może mi się chciało. Ale tak to działa. Nakazy, zakazy i inne sposoby represji, owszem, zadziałają. Chwilowo. Ale można to zrobić inaczej. U tego kumpla miałam posłuch, jak mówiłam, że ma iść, bo mama go woła (na mamę nie reagował) to szedł.
Dlatego nie oburzają mnie dzieciaki jak z Surowych rodziców. Bo to nie ich wina. Pod ścianą ustawiłabym rodziców. Którzy potem piszą w listach, że kochają te dzieci, że chcą, żeby było dobrze. Dlaczego dopiero wtedy? I nie przekonuje mnie wymówka, że nie ma czasu, wszyscy zarobieni, gonitwa za pracą, pieniądzem i przecież wszystko dla tych dzieciaków. Czy naprawdę wszystko? Czy ktoś zapytał czego tak naprawdę te dzieciaki chcą? Oglądałam kilka z tych odcinków, kiedyś tam. I zawsze, ale to zawsze widać było, że oni potrzebują ciepła, miłości, rozmowy o ich problemach, dyskusji jak równy z równym.
Może ten program powinien nazywać się Surowe dzieci? Bo to one są sędziami dla własnych rodziców.

Na dziś:
Turbo - Dorosłe dzieci

[155] Ziemianka (?)

Miewam czasem pomysły. Nie mówię o tych drobnych, do zrealizowania. Mówię o takich większych. Trudniejszych.
Bo skąd wytrzasnąć paletę? Nie musi być euro. Może być zwyczajna, byle w miarę nowa, niezniszczona. Mam co prawda znajomego w zakładzie produkującym takowe, ale za daleko.
Będę musiała pokombinować inaczej. Już mówię dlaczego.
Czasem mam zapędy, żeby mieć swoje zielsko. Bazylię, miętę, pietruszkę, szczypiorki. Do listy życzeń doszła rzeżucha, wpisana przez Młodego, jutro siać będziemy. I ja te zielska mieć będę. Okolica mało spalinowa, słońca do procesu fotosyntezy wsamraz. Wymarzone warunki. I tu pies pogrzebany jest.
Mam dość szeroki parapet na balkonie. Ale. Ja sobie obmyśliłam, że sobie te doniczki powieszę na ścianę. Widziałam taki fajny projekt z paletą właśnie, zresztą wiele projektów, różnych - z paletami, i bardzo mi przypadł do gustu. Na przykład taki:

albo taki:

Oczywiście chodzi mi jedynie o ideę, bo moja byłaby dopieszczona.

Tylko właśnie problem jest, bo nie wiem gdzie uderzyć. Ale znając siebie coś wymyślę. W ostateczności powielę dzisiejsze dzieło i zasiedlę jednak parapet. A dzieło wygląda tak:

Nie wiem tylko dlaczego, niektóre wsadzone były do góry korzonkami...
Mama obiecała mi wiszące truskawki. Wyegzekwuję. Pomidory miałam kiedyś, ale za dużo słońca było, na tym innym balkonie, co go zostawiłam w cholerę, i się zepsuły. Miałam też poziomki wykopane z okolic leśnych (przyjęły się w doniczkach! i miałam owoce) i kawałek jeżyny. Chciałam też wyhodować własną wierzbę. Kupiłam bazie pewnej wiosny. Od staruszki, wymiętolone takie. Wsadziłam je do wazonika z wodą i puściły korzenie. Po wsadzeniu do ziemi miały listki. Ale niestety wszystkiemu winne słońce spaliło mi wierzbę rosochatą, znaczy miała taka być, ale nie dożyła słusznego wieku.
Mam zapędy ogrodnicze jak widać. Kwiatków upiększających nie lubię, żadnych pelargonii, bratków i innych. Jeśli już mam mieć korzyść z posiadania balkonu, niech to będzie użytkowe i zjadliwe.
Coś trzeba robić, jak się nie ma własnych hektarów, czy arów. Za to mam z metra pomysłów.

Na dziś:
Anna Maria Jopek - Tam, gdzie nie sięga wzrok
Niezmiennie podziwiam Jej głos.