[550]. Burza w mózgu.

Takie mnie nachodzą czasem rozkminy. Życiowe, egzystencjalne, obyczajowe, rzemieślnicze. Od kiedy prokrastynacja bierze górę, od wtedy trudniej mi się zawziąć i zrobić. Więc se siedzę i se rozmyślam.

I tak na przykład dochodzę do wniosku, że nic nie muszę. Wiem, mało odkrywcze, czy tam rewolucyjne, bo trąbię o tym już od długiego czasu. Jednak teraz zorientowałam się, że to nie jest żadna deklaracja, obwieszczenie, że od teraz to ja nic nie muszę. Od pierwszego pomyślunku o tym i wypowiedzenia na głos to już lata świetlne minęły, a dopiero teraz zrozumiałam. Że nie muszę wielu rzeczy. Nie muszę niczego nikomu udowadniać. Nie muszę szukać żadnych wartości w sobie. Bo przecież jestem, to już jest wartość. Mniejsza o większość, że tylko dla mnie, ale to wystarczające jest. Nie muszę czytać literatury z najwyższej półki. Przecież na niej mogą stać ukochane kryminały, kiepskie romansidła, obyczajówki i Chmielewska. Śmieszne, intrygujące, ale nie żadne ąę. Albo Dukaj. Którego łapię na granicy percepcji. Wchodzę w ten świat cała i czuję go prawie namacalnie. Towarzyszę słowom, które składają się na obrazy. I chłonę. Nie zastanawiam się nad ich sensem. One są tak po prostu. Płyną, jak najlepiej napisany kod i przywołują do życia świat, którego nie ma. 

Nie było mi po drodze z poezją. Ale myślę, że to jak z jazzem - potrzeba czasu, żeby zrozumieć przekaz. I od kiedy zaczytuję się w Małgosi wersach, to trafia do mnie najwspanialsze słowo, emocja, kolor, który za tym stoi. Najlepsze jest utożsamianie się z tym. Czytam jakby swoje myśli, tylko ktoś je poukładał, posortował i nadał im kształtu. Podskórnie czuję, że wiem, ale to takie niewypowiedziane. Na granicy jak u Dukaja. Czuję.

Niewypowiedziane dopada mnie często. W takich chwilach marzy mi się, żeby osoba, która jest adresatem miała zdolność czytania w myślach. Moich. Czułaby wtedy emocje, kształt i wagę, bez słów. Żeby to lepiej zobrazować - kiedy składam życzenia, to w banalnym wszystkiego najlepszego zawiera się cały, niebanalny ładunek pozytywnej energii, którą chciałabym dać w tych słowach. Kiedy to mówię, lub piszę, to czuję się jak.. truskawka, z której wraz z zielonym kołnierzykiem wyciągnięto ten taki biały rdzeń. Czuję tę pustkę po nim, jednocześnie ogromną radość, że mogłam oddać to swoje uczucie. I ta radość wypełnia mój środek. 

Rzemieślnicze rozkminy są ciut trudniejsze. Bo żeby myśl stała się rzeczą, trzeba rozłożyć cały majdan. A to jest trudne w moim przypadku. Chcę. Ale nie mogę. W tej chwili pokonuję dżunglę, wycinając przeciwności. Narasta w mojej głowie wkurw. Na bałagan. Na niemoc. Na wymówki. Na wszelkie przeszkadzajki. 

Bo nie muszę wspominać o tym, że jestem rozkojarzona i nie mogę się skupić na jednym? W połowie odcinka wpadam na pomysł, żeby sprawdzić jakąś informację w necie. Przypominam sobie o tym co miałam sprawdzić dwie godziny później. I jak już tam prawie jestem, to mam myśl, żeby napisać post.  I tak piszę i kasuję i widzę właśnie, że nie napisałam o tym, o czym chciałam. 

To teraz.

Obserwuję sobie na kanałach o dramach azjatyckich komentarze. Szczególnie tam, gdzie ktoś zahacza o serię, bądź film, który u mnie wywołał Niagarę łez, emocji i egzystencjalnego bólu. I wcale nie musi to być ciężka tematyka, bo w wesołej, prześmiewczej formie też można dać do myślenia, ale mam wrażenie, że to myślenie przypada na jakiś promil społeczności. 

Chodzi mi o to, że wyciągam jakiś podświadomy, emocjonalny przekaz, morał, naukę z banalnych by się wydawało rzeczy. I mam tak i w książkach, i na ekranie, i w tekstach piosenek, w obrazie, grafice, pięknym widoku. Wiem, że nie każdy ma taką wrażliwość. 

A ja przeżywam do szpiku kości emocje wraz z bohaterami.

Jestem nienormalna, co nie?